หมหยกจริงๆ แล้วส่ายหน้าพลางกล่าว “ข้าไม่รังเกียจหรอก แต่ว่า…”
“ไม่รังเกียจก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านผู้ว่าการช่วยดูแลราชันกู่ชั่วคราวด้วย”
เมื่อเห็นท่าทีจริงใจของเหมียวหรง ไม่นานหลังจากนั้นภายใต้การนำทางของกลุ่มคนตระกูลเหมียว หลี่เต้าก็ตามพวกเขากลับไปยังเมืองเล็กๆ ที่สร้างขึ้นบนเขาไป๋เหลี่ยน ยามนี้ที่นี่ไม่มีความคึกคักเหมือนตอนที่เพิ่งมาถึงเขาไป๋เหลี่ยน มีเพียงถนนยาวที่ว่างเปล่า ดูเหมือนว่าภายใต้การข่มขู่ของตระกูลอู่ ผู้คนเหล่านั้นจึงไม่กล้าอยู่นานแม้แต่น้อย
“พวกไร้ยางอายที่ลู่ตามลม” มีคนหนึ่งอดไม่ไหวด่าออกมา ไม่นานก็มีคนพูดตามว่า “มีเพียงท่านผู้ว่าการที่มีน้ำใจ โชคดีที่มีท่านผู้ว่าการ”
เหมียวหรงมองไปยังหลี่เต้าที่อยู่ข้างกาย “ทำให้ท่านผู้ว่าการได้เห็นเป็นเรื่องขบขันเสียแล้ว”
หลี่เต้าส่ายหน้าพลางกล่าว “จะเรียกว่าเรื่องขบขันได้อย่างไร การแสวงหาโชคลาภและหลีกเลี่ยงเคราะห์ร้ายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ อีกอย่างเหตุที่ข้าลงมือช่วยก็เพราะคำสัญญาของพวกเจ้า ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องคิดว่าข้าเป็นคนดีอะไร”
เหมียวหรงส่ายหน้า “พวกเราคนตระกูลเหมียวมักตัดสินเรื่องราวจากผลลัพธ์ เมื่อเทียบกับชีวิตของพวกเรา คำสัญญาเหล่านั้นไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นคนตระกูลเหมียวอย่างข้าก็เป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ต้าเฉียน ตามหลักการแล้วก็ควรเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านผู้ว่าการด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เ
