มื่อคิดถึงว่าในอนาคตเขาจะต้องก้าวขึ้นสู่ระดับมหาราชาปรมาจารย์ เขาก็ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย
ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งตระกูลเหมียว พวกเขาได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอู่คุนด้วยตาตนเอง เหมียวหรงพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีว่า “แย่แล้ว อู่คุนใช้วิชาชั่วร้ายควบคุมราชันกู่เอาไว้”
ในฐานะที่เป็นคนตระกูลเหมียว พวกเขาเข้าใจเรื่องราชันกู่ได้ลึกซึ้งที่สุด พวกเขารู้ดีว่าหากราชันกู่ถูกควบคุมโดยมนุษย์ มันจะแสดงพลังที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด พอคิดถึงตรงนี้พวกเหมียวหรงต่างก็มองไปที่หลี่เต้าด้วยความกังวล
ในที่แห่งนั้นทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ มีเพียงเหมียวเมี่ยวซินที่ยังคงเรียบเฉย ไม่ใช่ว่านางไม่ห่วงความปลอดภัยของตระกูลตนเอง แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้นางเลือกที่จะเชื่อมั่นในพลังของหลี่เต้าโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นอู่คุนที่สามารถควบคุมราชันกู่หยกขาวได้ก็ตาม
ไม่ไกลจากอู่คุนและคนอื่นๆ หลี่เต้ามองเห็นการกระทำทั้งหมดของอู่คุนอย่างชัดเจน บนใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจแต่อย่างใด เพราะไพ่ตายเช่นนี้เป็นสิ่งที่คนในยุทธภพแทบทุกคนต้องมีติดตัว เพียงแต่บางคนแข็งแกร่ง บางคนอ่อนแอก็เท่านั้นเอง
“ราชันกู่หรือ?”
หลี่เต้ามองราชันกู่หยกขาวแวบหนึ่ง พลังลมปราณของเขามีผลในการข่มขวัญกู่ธรรมดา แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้กับราชันกู่หรือไม่ แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
หลังจากที่เขาจัดการเมืองเทียนหนานเสร็จสิ้น พลังก
