ภายใต้การควบคุมของอู่คุน ราชันกู่หยกขาวเคลื่อนมาถึงเบื้องหน้าหลี่เต้าแล้วอ้าปากทันที ในชั่วขณะถัดมาเส้นใยจำนวนมากที่ถูกย้อมด้วยพิษสีดำพลันพุ่งออกมาจากปากของมัน
เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั้งร่างของหลี่เต้าก็ถูกเส้นใยเหล่านั้นพันรัดจนมิดดูราวกับถูกห่อหุ้มจนกลายเป็นรังไหม
“ไปตายซะ!”
ภายใต้การควบคุมของอู่คุน เส้นใยเหล่านั้นก็เริ่มหดรัดเข้าหากัน ทำท่าจะบดขยี้หลี่เต้าให้กลายเป็นเนื้อบด แต่ทันใดนั้นสีหน้าของอู่คุนก็เปลี่ยนไป
เพราะเขาพบว่าเมื่อเส้นใยหดรัดถึงระดับหนึ่งแล้ว ไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมอย่างไร ก็ไม่สามารถบีบให้หดรัดต่อไปได้อีก
“เป็นไปได้อย่างไร…”
เส้นใยในร่างของราชันกู่หยกขาวมีความคมยิ่งกว่าดาบวิเศษหลายเล่ม เหตุใดจึงไม่สามารถตัดร่างเลือดเนื้อธรรมดาได้? ในขณะนั้นเองอู่คุนพบว่าหลี่เต้าที่ถูกพันเป็นรังไหมเริ่มมีความเคลื่อนไหวแปลกไป อีกฝ่ายพองตัวขึ้นทีละน้อย
เปรี๊ยะ!
ทันใดนั้นเส้นใยเส้นหนึ่งก็แตกออกจากตรงกลาง และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น หลังจากนั้นเส้นใยจำนวนมากก็เริ่มขาดออกจากกันจนกระทั่งสุดท้าย…
แคว่ก!
หลังจากเสียงดังหนึ่งครั้ง เส้นใยมากมายก็ปลิวกระจายไปทั่วบริเวณโดยรอบ ร่างกายที่สมบูรณ์ของหลี่เต้าปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
หากจะพูดถึงสิ่งเดียวที่เสียหาย ก็อาจเป็นเพียงชุดลำลองที่เขาสวมใส่อยู่ เพราะเมื่อเส้นใยหดรัดเข้ามา แรงทั้งหมดนั้นได้กระทำต่อเสื้อผ้าก่อนถึงผิวหนังของหลี่เต้า ตอนนี้เสื้อผ้า
