องเขามีกู่ประจำตัวของอู่คุนซึ่งเป็นปรมาจารย์กู่ขั้นเก้า จึงทำให้เขาสามารถปลดปล่อยพลังที่สูงกว่าระดับของตนเองได้ในระยะเวลาสั้นๆ
ในสถานการณ์เช่นนี้ หลังจากต่อสู้กันไปหลายยกโดยไม่รู้ว่ากี่รอบ ภายใต้การรุมเล่นงานของอู่ซินและกลุ่มคนเสื้อคลุมดำอีกกว่าร้อยคน เหมียวเมี่ยวซินก็พลาดท่าและถูกโจมตีด้วยกู่ขั้นเก้าจากร่างของอู่ซิน
แม้ว่านางจะใช้ตัวอ่อนราชันกู่ช่วยลดทอนพลังโจมตีไปได้บางส่วน แต่ตัวอ่อนราชันกู่กลับได้รับบาดเจ็บชั่วขณะทำให้พลังของนางลดลงอย่างมาก สุดท้ายนางก็ต้องกลับมาอยู่ข้างๆ พวกเหมียวหรง
“สตรีศักดิ์สิทธิ์!” ผู้คนจากหมู่บ้านเหมียวต่างมองเหมียวเมี่ยวซินด้วยความเป็นห่วง
แต่ความสนใจของเหมียวเมี่ยวซินกลับจดจ่ออยู่ที่กลุ่มคนเสื้อคลุมดำจากตระกูลอู่รอบตัว อู่คุนมองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ “ท่านผู้อาวุโส พวกเจ้าไม่ต้องดิ้นรนอีกแล้ว วันนี้พวกเจ้าตระกูลเหมียวไม่มีทางหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”
เหมียวหรงกล่าวเสียงทุ้ม “อู่คุน เจ้าไม่กลัวหรือว่าการกระทำของเจ้าในวันนี้จะนำความยุ่งยากมาสู่ตระกูลอู่ของเจ้า เจ้าเคยเป็นคนของตระกูลเหมียวมาก่อน ควรจะรู้ว่าตระกูลเหมียวไม่ได้มีแค่พวกเราเท่านั้น”
อู่คุนอดหัวเราะไม่ได้ “ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว แต่แล้วอย่างไรเล่า ในเขาหมื่นลี้ไม่ใช่ดินแดนของตระกูลเหมียวเจ้าทั้งหมด หากตระกูลอู่ของข้าต้องการซ่อนตัว ตระกูลเหมียวของเจ้าจะทำอะไรได้”
เหมียวหรงถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพรา
