าย “จริงๆ แล้วข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เพียงแค่ใช้กู่ที่ตระกูลอู่ของพวกเราคิดค้นขึ้นใหม่ ลองดูว่าจะใช้ได้กับราชันกู่หรือไม่ ดูเหมือนว่าตอนนี้ผลลัพธ์จะดีทีเดียว”
“แต่ต้องขอบคุณเจ้าที่ทำให้ราชันกู่วางไข่จนเข้าสู่ช่วงอ่อนแอ ไม่เช่นนั้นคงจะควบคุมมันไม่ได้โดยง่ายเช่นนี้”
พอพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เป็นอย่างไรบ้าง ความรู้สึกที่ถูกราชันกู่ที่ตนเองรับใช้มากดข่ม?”
ในตอนนั้นเองเสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากทิศทางหนึ่ง อู่คุนสังเกตเห็น เขาจึงรีบกำราชันกู่ไว้แล้วหลบหลีกอย่างรวดเร็ว
“เป็นเจ้านี่เอง!” เมื่อเห็นชัดว่าผู้ที่โจมตีตนเองเป็นใคร อู่คุนก็คลายคิ้วออกแล้วพูดช้าๆ ว่า “ข้าเกือบลืมไปเสียแล้ว ราชันกู่สามารถกดข่มกู่ทุกระดับที่ต่ำกว่ามันได้ในระดับหนึ่ง แต่มีเพียงตัวอ่อนที่เกิดจากสายเลือดของมันเองเท่านั้นที่มันไม่สามารถกดข่มได้”
ผู้ที่แอบโจมตีอู่คุนไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเหมียวเมี่ยวซิน ผู้ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากราชันกู่เพียงคนเดียว
เหมียวเมี่ยวซินไม่ตอบ ดวงตาคู่นั้นใต้ผ้าคลุมสีดำจับจ้องมือข้างที่อู่คุนกำราชันกู่ไว้ตลอดเวลา อู่คุนก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาแบมือเผยให้เห็นราชันกู่แล้วยิ้มพูดว่า “อย่างไร? อยากได้หรือ?”
เหมียวเมี่ยวซินไม่ลังเล นางเลือกที่จะลงมือโจมตีทันที เส้นใยสีขาวนับไม่ถ้วนพลันพุ่งเข้าใส่อู่คุน เหมือนกับที่ราชันกู่หยกขาวใช้จัดการกับกู่สีดำเหล่านั้นก่อนหน
