า
เหมียวหรงมองอู่คุนพลางกล่าวเสียงเย็น “หากเจ้ายังไม่บอกว่าทำอะไรกับราชันกู่ วันนี้พวกเจ้าทั้งหมดอาจต้องอยู่ที่นี่”
อู่คุนยิ้มพลางกล่าวว่า “ผู้อาวุโส วันนี้พวกท่านคิดถึงเรื่องรักษาตัวเองก่อนเถอะ”
“เจ้าพูดว่า…” เหมียวหรงเพิ่งจะพูด ทันใดนั้นก็เห็นอู่คุนทำท่าวาดมือแปลกๆ
ในชั่วขณะถัดมา พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวพลันตกลงมาบนร่างของเขา ตามมาด้วยการที่เขาพบว่าตนเองสูญเสียการควบคุมกู่ในร่างไป ในขณะเดียวกันสถานการณ์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นกับคนตระกูลเหมียวทุกคนที่เหลือ บรรดากู่ที่ถูกนำออกมาก่อนหน้านี้ต่างหยุดการเคลื่อนไหวทีละตัว
“ราชันกู่!”
เมื่อรู้สึกถึงพลังกดดันที่คุ้นเคยนี้ เหมียวหรงรีบหันไปมองราชันกู่ทันที ผลปรากฏว่าสารสีดำในร่างของราชันกู่ได้แพร่กระจายไปทั่วร่างของราชันกู่หยกขาวตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
และพลังกดดันนั้นก็แผ่ออกมาจากร่างของราชันกู่หยกขาว มีเพียงมันเท่านั้นที่สามารถควบคุมกู่ในร่างของพวกเขาได้
เหมียวหรงอ้าปากพ่นเสียงที่เขาใช้สื่อสารกับราชันกู่หยกขาวออกมา แต่ครั้งนี้ราชันกู่หยกขาวไม่ตอบสนองต่อเขา
“ท่านผู้อาวุโสอย่าเสียแรงเปล่าเลย ตอนนี้มันไม่ได้เป็นของตระกูลเหมียวพวกเจ้าอีกแล้ว”
เสียงของอู่คุนดังขึ้นจากด้านข้าง เห็นเพียงเขาโบกมือเบาๆ ราชันกู่หยกขาวกลับบินมาที่ฝ่ามือของอู่คุนแล้วหยุดลงอย่างว่าง่าย สีหน้าของเหมียวหรงในตอนนี้ดูย่ำแย่อย่างผิดปกติ
“อู่คุน เจ้าทำอะไรลงไป!”
อู่คุนยิ้มพลางอธิบ
