มผัสได้นี้
โดยเฉพาะเหล่าปรมาจารย์กู่ที่อยู่ในที่นั้น พวกเขาพบว่ากู่ในร่างของพวกเขาตกอยู่ในความเงียบสงัด ขาดการเชื่อมต่อโดยสิ้นเชิง
“ขอเชิญราชันกู่!”
ทันใดนั้นผู้อาวุโสเหมียวหรงก็คุกเข่าลงกับพื้น แหงนหน้าขึ้นฟ้าร้องตะโกนเสียงดัง หลังจากนั้นนอกจากเหมียวเมี่ยวซินแล้ว ตระกูลเหมียวที่เหลือทั้งหมดก็พากันคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าลงร้องตะโกนเสียงดัง “ขอเชิญราชันกู่!”
ในชั่วขณะถัดมาแสงสว่างวาววับจำนวนมากได้ปลดปล่อยออกมาจากร่างของเหมียวหรง แม้จะเป็นเวลากลางวันก็ยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
จากนั้นก็เห็นเพียงกู่หยกขาวขนาดเท่าหัวแม่มือค่อยๆ รวมตัวกันขึ้นมาในแสงวาววับ
รูปร่างของมันคล้ายกับกู่ของเหมียวเมี่ยวซินก่อนหน้านี้มาก เพียงแต่ตัวหนึ่งใหญ่ตัวหนึ่งเล็กเท่านั้น และกู่หยกขาวนี้ไม่ใช่กู่ธรรมดา มันคือราชันกู่ที่อาศัยอยู่ในร่างของเหมียวหรงนั่นเอง
ที่เรียกว่าอาศัยอยู่ เพราะราชันกู่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะควบคุมได้ เมื่อยังไม่มีผู้ที่สามารถควบคุมราชันกู่ได้ปรากฏตัว ก็ได้แต่อาศัยอยู่ในร่างของคนตระกูลเหมียวสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น และเหมียวหรงก็คือผู้สืบทอดรุ่นนี้ของกู่หยกขาว
ราชันกู่หยกขาวมีเนื้อสัมผัสเหมือนกับหยกขาว รูปร่างคล้ายตัวไหมขาวมาก หลังจากปรากฏตัวราชันกู่หยกขาวโค้งตัวเล็กน้อยราวกับกำลังยืดเส้นยืดสายหลังตื่นนอน
จากนั้นมันหันหัวไปทางเหมียวหรง คลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่ออกจากตัวมัน ตกลงบนตัวเหมีย
