ได้ แต่ข้ากลัวว่าผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ พวกเจ้าจะรับไม่ไหว”
เหมียวจ้านมองไปยังคนที่เหลืออีกสองคนของอู่คุน พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา รูปร่างหน้าตาธรรมดา เมื่อยืนอยู่ข้างอู่ไฉแล้วดูเหมือนเป็นคนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ดูธรรมดาสามัญมาก เขาไม่เชื่อว่าคนสองคนนี้จะมีความสามารถอะไร
เขามองไปยังเหมียวเหยียนที่อยู่ไม่ไกล “รอบต่อไป เหมียวเหยียน เจ้าขึ้นไป อย่าเกรงใจ จัดการให้เร็วๆ”
“เข้าใจแล้ว!” เหมียวเหยียนตอบรับอย่างเด็ดขาด
เมื่อครู่เขาเสียหน้าจนทำให้เขาโกรธมาก ความโกรธที่สะสมมาเขาจะระบายใส่ฝ่ายตรงข้าม
ดังนั้นหลังจากที่เหมียวเมี่ยวซินเดินลงจากเวที เขาก็กระโดดขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว
อีกด้านหนึ่ง อู่ไฉอดทนต่อความเจ็บปวดจากการสูญเสียกู่ประจำตัวแล้วเดินลงจากเวที เมื่อมาถึงตรงหน้าอู่คุน นางก็คุกเข่าข้างเดียวแล้วกล่าว “ท่านอาจารย์ ขออภัยด้วย ข้าแพ้เสียแล้ว”
“ลุกขึ้นเถิด” อู่คุนพยุงอู่ไฉให้ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “การแพ้ให้นางเป็นเรื่องปกติ ถึงอย่างไรนางก็คือสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลเหมียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นอู่ไฉก็แสดงสีหน้าไม่ยอมรับ
“พอเถอะ” อู่คุนตบไหล่อู่ไฉปลอบ “ไปพักผ่อนข้างหลังเถิด ส่วนเรื่องกู่ประจำตัว เมื่อกลับไปข้าจะช่วยเจ้าหาตัวใหม่ที่ดีกว่าเดิม ต่อจากนี้ก็ดูพี่ร่วมสำนักทั้งสองของเจ้าแก้แค้นแทนเจ้าเถิด”
พูดจบเขาก็มองไปยังคนทางซ้ายในสองคนที่อยู่ข้างๆ “รอบที่สองให้อู่ซินขึ้นไปเถอะ”
อู่ซ
