กัดเพียงสิบตัวหมดเวลาไม่รอแล้วนะ”
เมื่อได้ยินเสียงเหล่านี้ หลี่เต้าค้นพบเป็นครั้งแรกว่ากู่ที่ทำให้ผู้คนภายนอกหวาดกลัวได้พัฒนามาถึงสภาพเช่นนี้แล้ว
เขาเดินมาหยุดที่หน้าแผงขายแห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา พ่อค้าในชุดตระกูลเหมียวก็ยิ้มแย้มพูดทันที
“ลูกค้าต้องการดูกู่ชนิดใดหรือ? ที่ร้านข้ามีกู่ครบทุกชนิด ทั้งกู่ลมหายใจเต่า กู่กันน้ำ และกู่เพลิง”
หลี่เต้ามองดูแผงเล็กๆ แล้วถามว่า “ข้าจับดูได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นพ่อค้าก็รีบตอบว่า “แน่นอน ท่านเชิญตามสบาย”
หลี่เต้าพยักหน้า หยิบกู่ตัวหนึ่งที่มีรูปร่างแปลกประหลาดขึ้นมาจากแผงแล้วพิจารณาอย่างละเอียด
“หืม? กู่นี้ตายแล้วหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้ที่จะตาย กู่ที่ข้าขายล้วนเป็นของสดที่มีชีวิต”
“งั้นเจ้าดูสิ”
พ่อค้าแผงลอยรับกู่จากมือของหลี่เต้ามาดูแวบหนึ่ง พยายามใช้วิธีเรียกกู่โดยเฉพาะของตระกูลเหมียว
ผลปรากฏว่ากู่ไม่ขยับเขยื้อนเลย พอเอามือไปสัมผัสถึงพบว่ากู่กลายเป็นแข็งทื่อไปแล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้พ่อค้าแผงลอยก็แสดงสีหน้าเก้อเขินออกมาทันที
รีบเก็บกู่ไปอย่างรวดเร็วแล้วกล่าวขึ้นว่า “กู่ตัวนี้อาจมีปัญหาอยู่บ้าง ลูกค้าลองดูตัวอื่นเถิด ที่เหลือรับรองว่าไม่มีปัญหา”
หลี่เต้าพยักหน้าแล้วหยิบกู่อีกตัวหนึ่งขึ้นมา
ชั่วครู่ต่อมา…
“ตัวนี้ดูเหมือนจะตายเหมือนกัน”
“ไม่ใช่! นี่มันเป็นไปได้อย่างไร…”
เมื่อพ่อค้าแผงลอยรับกู่มาอีกครั้ง ก็พบว่าสภาพของกู่ตัวที่สองนี้เหมื
