ู่บ้านเหมียวไหน”
“ไม่ว่าจะอย่างไรสุดท้ายก็ต้องตกเป็นของคนในตระกูลเหมียวอยู่ดี”
เมื่อหลี่เต้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกมาจากลานเล็กๆ
พบว่ามีผู้คนมากมายกำลังเดินไปยังส่วนในของยอดเขาไป่เหลี่ยน
ดังนั้นเขาจึงเดินตามผู้คนเหล่านั้นไป
ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ตามฝูงชนมาถึงใจกลางยอดเขาไป่เหลี่ยน
ที่นี่มีลานกว้างขนาดใหญ่และมีอัฒจันทร์มากมายสำหรับการชมการแสดง
ผู้คนที่เดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศเพื่อชมเทศกาลเทพกู่ที่เขาไป่เหลี่ยนต่างนั่งอยู่บนอัฒจันทร์
หลี่เต้าก็ได้หาที่นั่งบนอัฒจันทร์และนั่งลงเช่นกัน
“หมู่บ้านตระกูลเหมียวจากหุบเขาหมื่นแมลงมาถึงแล้ว!”
ทันใดนั้นเสียงประกาศก็ดังขึ้นบนลานกว้าง
ทุกคนมองไปเห็นกลุ่มคนสวมชุดตระกูลเหมียวเดินมาจากที่ไกลๆ มุ่งหน้าสู่ลานกว้าง
นำหน้าขบวนคือชายชรา ตามหลังเขาคือชายวัยกลางคนหลายคน และถัดไปคือหญิงสาวอีกหลายคน
ไม่นานเสียงประกาศอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หมู่บ้านราชางูมาถึงแล้ว!”
พร้อมกับเสียงประกาศ กลุ่มตระกูลเหมียวอีกกลุ่มก็มาถึง
และไม่นานหลังจากนั้นกลุ่มตระกูลเหมียวก็ทยอยปรากฏตัวกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
ระหว่างนั้นหลี่เต้าก็สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างหมู่บ้านตระกูลเหมียวแต่ละแห่ง
ลวดลายบนเสื้อผ้าไม่เหมือนกัน บางหมู่บ้านมีลายงู บางหมู่บ้านมีลายแมงมุม ล้วนเป็นลวดลายของสัตว์มีพิษประเภทต่างๆ
