สามวันต่อมา ภายใต้จวนผู้ว่าการ จางเมิ่ง เว่ยอวิน และคนอื่นๆ ต่างรวมตัวกันอยู่ในลานบ้าน เมื่อมองดูหลี่เต้าที่แต่งตัวเรียบง่าย จางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า “หัวหน้า พาคนไปด้วยสักสองสามคนไม่ได้หรือ?”
เว่ยอวิ่นรีบพูดตามว่า “ข้าก็คิดเช่นกัน หัวหน้าไปคนเดียวอาจจะไม่สะดวก”
“เอาละ” หลี่เต้าแขวนงอบไว้บนหลังม้าแล้วมองทุกคนพลางกล่าวว่า “ข้าไปคนเดียวจะมีอะไรไม่สะดวกกัน แค่ไปสำรวจเส้นทางล่วงหน้าเท่านั้น ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก อีกอย่างพวกเจ้าเป็นห่วงผิดคนแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนจึงพลันตระหนักได้ว่าพวกตนกำลังกังวลจนสับสน เพราะว่าในฐานะผู้ว่าการนั้นโดยทั่วไปแล้วตำแหน่งผู้ว่าการมักจะเป็นขุนนางฝ่ายปกครอง ไม่ค่อยดูที่พละกำลังแต่เน้นที่ความสามารถของตัวเอง
ดูจากผู้ว่าการคนก่อนของดินแดนใต้ก็พอจะเห็นได้ว่าตำแหน่งนี้มักจะมอบให้กับองค์ชายผู้ทรงอำนาจ แล้วผู้ว่าการของพวกเขาละ? ในบรรดาความสามารถทั้งหมด พลังการต่อสู้ของเขาโดดเด่นที่สุด อีกทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดังในสนามรบ
ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ควรกังวลเรื่องความปลอดภัยของผู้ว่าการแต่ควรกังวลถึงพวกที่อยู่ในเขาหมื่นลี้มากกว่า
เมื่อเห็นทุกคนพูดไม่ออก หลี่เต้าก็กล่าวต่อ “ตอนนี้เมืองเทียนหนานเพิ่งจะอยู่ภายใต้การควบคุมของจวนผู้ว่าการอย่างสมบูรณ์ ขณะนี้พวกเจ้ายังจำเป็นต้องอยู่เฝ้าที่นี่”
“และถ้าหากมีความจำเป็นต้องเรียกตัวพวกเจ้า ข้าจะให้ไป่เฉี่ยนแจ้งพวกเจ้าล่
