แต่กลับพูดกับคนรอบข้าง“ทุกคนคงทราบดีว่า คนตระกูลเหมียวส่วนใหญ่ของพวกเราอาศัยอยู่ในเขาหมื่นลี้มาตลอด ส่วนสายรองที่ห้าของข้าและสายรองที่สองนั้น เป็นผู้นำในการจัดการเรื่องภายนอกให้ทุกคน เพื่อจัดหาสิ่งของอำนวยความสะดวกให้กับหมู่บ้านเหมียว”
“แต่เมื่อไม่นานมานี้ ผู้ว่าการคนใหม่นั่น จู่ๆ ก็ลงมือกับกิจการในเมืองเทียนหนานของสายรองที่สองและสายรองที่ห้าของพวกเรา โดยไม่แยกแยะอะไรทั้งสิ้น และไม่เพียงแค่ลงมือเท่านั้น ยังสังหารผู้คนไปไม่น้อย”“พวกเจ้าว่านี่นับเป็นการติดค้างความยุติธรรมกับพวกเราหรือไม่”
รอบข้างมีคนตระกูลเหมียวหลายคนที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายฆ่าคนโดยไม่แยกแยะผิดถูก ก็พลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที“พวกเขาฆ่าคนตระกูลเหมียวของพวกเราด้วยเหตุผลอะไร!”“พวกเขาเป็นคนนอก พวกเราคนตระกูลเหมียวอาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินนี้มาหลายชั่วอายุคน การรังแกเช่นนี้เราทนไม่ได้เด็ดขาด”
เหมียวไห่ฟังคำพูดเหล่านั้นที่สนับสนุนเขา จากนั้นสายตาก็มองไปที่ประมุขตระกูลเฒ่า“ท่านประมุขตระกูล พวกเราสายรองที่ห้าและสายรองที่สองตรากตรำอยู่ข้างนอกมาหลายปีล้วนเพื่อหมู่บ้านเหมียว ท่านต้องไม่ปล่อยให้พวกเราเสียเปรียบ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นๆ ในเขาจะมองพวกเราอย่างไร”
เมื่อมองดูประมุขตระกูลเฒ่าที่ยังนิ่งเงียบไม่พูดจา เหมียวไห่ อยากจะเร่งเร้าต่อไปอีกทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลุ่มคนข้างๆ
“พวกเจ้าล้วนได้รับผลกรรมที่สมควรแล้ว! หากอยากหา
