ถึงขั้นคาดหวังมากมาย
ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนเพื่อปูทางให้เจียงเสวียนเหนียน
แม้เขาจะกลายเป็นผู้ถูกประณามลงในหน้าประวัติศาสตร์ เขาก็ไม่สนใจ
รอจนบ้านเมืองมั่นคง เขาก็จะสละราชสมบัติให้เจียงเสวียนเหนียน ส่วนตนจะออกแสวงหาความเป็นอมตะ
โอรสสวรรค์ถามว่า “เสวียนเจินเป็นอย่างไรบ้าง”
เจียงเสวียนเหนียนเมื่อได้ยินเขาพูดถึงเจียงเสวียนเจินก็กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า
“เสด็จพ่อ เสวียนเจินได้คารวะนักปราชญ์ฉีเป็นอาจารย์แล้ว”
“ต่อไปจะต้องเป็นเสาหลักของต้าจิ่งอย่างแน่นอนพะยะค่ะ”
“หืม? เราราวนี้ประเมินเขาต่ำไปเสียจริง”
โอรสสวรรคลูบเคราแล้วหัวเราะอย่างพึงใจ แอบรู้สึกภาคภูมิใจ
ใครว่าต้าจิ่งด้อยลงทุกรัชสมัย เหล่าบุตรชายของเรานะยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
เขากล่าวต่อว่า “เราจะออกพระราชโองการฉบับหนึ่งให้เจ้าส่งไปยังจวนตระกูลหยางด้วยตนเอง”
“ไปผูกมิตรกับตระกูลหยาง โองการฉบับนี้จะรับรองให้บุตรสาวตระกูลหยางเป็นฮองเฮาในอนาคตของเจ้า”
เจียงเสวียนเหนียนได้ยินเช่นนั้นไม่เพียงไม่โกรธ กลับพยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม
เกิดในราชสกุล เรื่องแต่งงานล้วนไม่อาจกำหนดเองได้ เขาได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้านานแล้ว
ปีติงเหอที่เก้า ต้นเดือนสี่ หยางเจิงนำทัพเข้าตีทัพใหญ่ของสวี่หมาง กระหน่ำไล่ล่าตลอดทาง
หยางหยวนเสือ หนึ่งในสามยอดขุนศึก ใช้หอกแทงสวี่หมางจนบาดเจ็บสาหัส
ขณะใกล้สิ้นใจก็มียอดฝีมือลึกลับปรากฏตัวขึ้น เพียงแค่ผู้เดียวก็สามารถต้านทานสามยอดขุนศึกและช่วยชีวิ
