้นี้ฆ่าเพื่อความสนุกสนาน ขอท่านผู้ว่าการช่วยมอบความยุติธรรมให้ครอบครัวของข้าด้วย!”
เสวียปิงมองชายชราคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วเหลือบมองไปยังด้านล่างเวทีอีกครั้ง
“ยังมีอีกไหม?”
“พวกเจ้าต้องรู้ว่า หากวันนี้ไม่สามารถตัดสินความผิดได้ เมื่อใดที่มีคนหนึ่งคนใดในพวกเขาหลบหนีไป วันหน้าก็อาจจะก่อให้เกิดบาปที่ยิ่งใหญ่กว่านี้”
บางคนในฝูงชนมองไปที่หลี่เต้าซึ่งนั่งอยู่บนเวที แล้วมองไปที่ศีรษะหลายศีรษะบนเวที ในที่สุด พวกเขาก็ทนไม่ไหว
“ข้าน้อยยินดีเป็นพยาน!”
“ข้าก็ยินดี!”
“ท่าน นับข้าด้วย!”
ในเวลาอันรวดเร็ว มีคนสิบกว่าคนยินดีที่จะเป็นพยานให้กับความผิดที่คนตระกูลซุนได้ก่อไว้
หลังจากที่ทุกคนได้กล่าวโทษคนตระกูลซุนไปรอบหนึ่งแล้ว จุดจบของคนตระกูลซุนผู้นั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีก
ศีรษะร่วงลงอีกครั้ง กลิ้งไปบนเวทีสองสามรอบ ตายตาไม่หลับ และเริ่มจากคนตระกูลซุนคนนี้ พยานก็ไม่ได้มาจากเฉียนซื่ออีกต่อไป แต่เริ่มมาจากคนในฝูงชนที่มาเป็นพยานให้
กลุ่มคนตระกูลซุนที่นำโดยซุนเต๋อโหว เห็นผู้คนที่ออกมาจากฝูงชนมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงหันกลับไปมองใบหน้าอันสงบนิ่งของหลี่เต้าบนเวที ปากพึมพำว่า
“ที่แท้นี่ก็คือจุดประสงค์ของพวกเจ้า!”
…
พร้อมกับการตายของสมาชิกตระกูลซุนและการออกมาเป็นพยานของคนธรรมดาทีละคน การประชุมพิจารณาคดีครั้งนี้ก็ค่อย ๆ เริ่มมีลักษณะของการพิจารณาคดีอย่างแท้จริง
เมื่อเสวียปิงประกาศความผิดของสมาชิกตระกูลซุนอีกคนหนึ่งจบล
