ซุนเซิ่งพยายามคายไข่ไก่ในปากออกมา ใบหน้าแดงก่ำตะโกนใส่ฝูงชนด้านล่าง
“ใครกัน!”
ทั้งลานเงียบกริบ ไม่มีใครออกมารับผิด
แต่ในชั่วขณะถัดมา ไข่ไก่อีกฟองก็พุ่งออกมาจากฝูงชน ตรงเข้าปะทะซุนเซิ่งที่คอถูกตรึงไว้จนไม่สามารถหลบหลีกได้
ครั้งนี้ คนที่ขว้างไข่ถูกจับตามองอย่างรวดเร็ว
เมื่อทุกคนมองไปยังทิศทางนั้น พวกเขาเห็นป้าที่เฉินโหยวซื้อไข่ด้วยก่อนหน้านี้ กำลังถือไข่ไก่อยู่ในมือ
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อธิบายเสียงเบา
“ท่าน… เงินที่ท่านให้มามากเกินไป ข้าแค่คืนไข่ให้ท่าน”
“แค่บังเอิญ… บังเอิญโดนเขาเท่านั้น”
นางพูดเช่นนั้น แต่เหตุผลที่แท้จริงคืออะไรไม่มีใครรู้
“ยายแก่ไม่รู้จักตาย รอข้า…”
ก่อนที่ซุนเซิ่งจะพูดจบ จู่ ๆ ศีรษะของเขาก็ถูกหินก้อนหนึ่งขว้างใส่อย่างแรง
ทุกคนมองไป เห็นเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งตัวสกปรกเลอะเทอะนอนคว่ำอยู่บนหลังคา หนึ่งในนั้นกำลังกำก้อนหินไว้แน่นด้วยสีหน้าดุร้าย
“คนชั่ว อย่ามาด่าย่าข้านะ”
พูดจบ เด็กน้อยก็ขว้างก้อนหินใส่ซุนเซิ่งอย่างไร้ความปรานี
เมื่อเพื่อน ๆ รอบตัวเด็กน้อยเห็นเช่นนั้น ก็เลียนแบบด้วยการเก็บก้อนหินจากหลังคาบ้านแล้วขว้างใส่ซุนเซิ่ง
หลังจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ผู้คนในฝูงชนหลายคนมองตากันไปมา
ในที่สุดก็มีคนรวบรวมความกล้า ลองเก็บขยะไร้ค่าบางอย่างขึ้นมาแล้วขว้างออกไป
หลังจากทำเช่นนั้น เขารีบมองรอบด้านข้างอย่างระมัดระวัง ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่
