เสียงอึกทึกขนาดใหญ่ดึงดูดความสนใจของคนตระกูลซุนที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์และบรรดาทาสบางส่วน
ไม่นานก็มีผู้คนมากมายปรากฏตัวล้อมหลี่เต้าเอาไว้ตรงกลาง
“เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในจวนตระกูลซุนของพวกเรา!”
มีคนถืออาวุธพูดอย่างดุร้าย
หลี่เต้ากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย สายตากวาดมองไปรอบๆ พยายามหาร่องรอยการหายตัวไปของซุนเต่อโหว
เมื่อเห็นหลี่เต้าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ คนที่พูดก็รู้สึกโกรธ
“ไม่พูดหรือ? งั้นเจ้าก็ไปตายซะ!”
เมื่อเสียงพูดจบลงคนผู้นั้นก็ลงมือทันที ใช้ไม้กระบองฟาดลงมาที่ศีรษะของหลี่เต้า
ในชั่วขณะถัดมา หลี่เต้าคว้าไม้กระบองไว้ได้อย่างง่ายดาย
ในตอนนี้ความสนใจของหลี่เต้าก็มุ่งไปที่คนตระกูลซุนรอบข้างในที่สุด
เมื่อมองดูคนที่ล้อมรอบตัวเขา เขาค่อยๆ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ก็ควรอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน”
เขาดึงกระบองในมือออกมาแล้วสะบัดอย่างง่ายๆ คนที่โจมตีเขาก็ถูกกระบองแทงทะลุช่องอกทั้งหมด
เมื่อคนที่เหลือเห็นภาพนี้ก็เกิดความโกรธขึ้นในใจทันที พากันลงมือโจมตี
หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เต้าสะบัดคราบเลือดบนมือ รอบตัวเขาเต็มไปด้วยศพของคนตระกูลซุน
ในสถานการณ์ที่ไม่มียอดฝีมือระดับขั้นปรมาจารย์ พวกผู้ฝึกวิชาธรรมดาเหล่านี้ไม่นับเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
ขณะที่เขากำลังกังวลว่าซุนเต่อโหวหนีไปที่ไหน ทันใดนั้นสายตาเขาก็กวาดมองไปรอบๆ และหยุดอยู่ที่ศพของคนตระกูลซุน
เลือดสดที่ไหลอ
