เสียงอึกทึกขนาดใหญ่ดึงดูดความสนใจของคนตระกูลซุนที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์และบรรดาทาสบางส่วน
ไม่นาน ก็มีผู้คนมากมายปรากฏตัวล้อมหลี่เต้าเอาไว้ตรงกลาง
“เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในจวนตระกูลซุนของพวกข้า”
มีคนถืออาวุธพูดอย่างดุร้าย
หลี่เต้ากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย สายตากวาดมองไปรอบ ๆ พยายามหาร่องรอยการหายตัวไปของซุนเต๋อโหว
เมื่อเห็นหลี่เต้าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ คนที่พูดก็รู้สึกโกรธ
“ไม่พูดหรือ? งั้นเจ้าก็ไปตายซะ”
เมื่อเสียงพูดจบลง คนผู้นั้นก็ลงมือทันที ใช้ไม้กระบองฟาดลงมาที่ศีรษะของหลี่เต้า
ในชั่วขณะถัดมา ปลายด้านหนึ่งของกระบองถูกหลี่เต้าจับไว้ในมืออย่างง่ายดาย
ในตอนนี้ ความสนใจของหลี่เต้าก็มุ่งไปที่คนตระกูลซุนรอบข้างในที่สุด
เมื่อมองดูคนที่ล้อมรอบตัวเขา เขาค่อย ๆ กล่าวว่า
“ในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ก็ควรอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน”
เขาดึงกระบองในมือออกมา แล้วสะบัดอย่างง่าย ๆ คนที่โจมตีเขาก็ถูกกระบองแทงทะลุช่องอกทั้งหมด
เมื่อคนที่เหลือเห็นภาพนี้ ก็เกิดความโกรธขึ้นในใจทันที พากันลงมือโจมตี
หลังจากนั้นไม่นาน
หลี่เต้าสะบัดคราบเลือดบนมือ รอบตัวเขาเต็มไปด้วยศพของคนตระกูลซุน
ในสถานการณ์ที่ไม่มียอดฝีมือระดับขั้นปรมาจารย์ พวกผู้ฝึกวิชาธรรมดาเหล่านี้ไม่นับเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
“ยังไม่ออกมาอีกหรือ?”
ขณะที่เขากำลังกังวลว่าซุนเต๋อโหวหนีไปที่ไหน ทันใดนั้น สายตาเขาก็กวาดมองไปรอบ
