ในตอนนี้ เมื่อมองดูการแสดงของซุนซิวและซุนเฉิง หลี่เต้ายังคงมีสีหน้าเรียบเฉยดุจผิวน้ำ
แต่ลึกลงไปในดวงตากลับซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ ที่วาบผ่านไปในชั่วพริบตา
ทางด้านนี้ หลังจากที่ซุนซิวและซุนเฉิงปรึกษากันเสร็จแล้ว พวกเขาก็เตรียมพร้อมที่จะลงมือ
“จู่โจม!”
เมื่อซุนเฉิงออกคำสั่ง เขาและซุนซิวก็พุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้าพร้อมกัน
แตกต่างจากครั้งก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับสองคนที่กำลังพุ่งเข้ามา หลี่เต้าไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับยืนนิ่งอยู่กับที่
ซุนเฉิงและซุนซิวสังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่เต้า แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
พวกเขาคิดเอาเองว่าหลี่เต้าถูกกลยุทธ์ของพวกเขาข่มขวัญจนตกใจ
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดหลี่เต้าก็เริ่มขยับตัว
ภายใต้สายตาประหลาดใจของซุนซิวและซุนเฉิง หลี่เต้าค่อย ๆ ยกฝ่ามือขึ้นชี้ไปที่ทั้งสองคน
ในตอนนี้ การโจมตีของทั้งสองคนกำลังจะเข้าถึงเป้าหมาย แต่ในขณะที่กำลังจะลงมือ หลี่เต้าได้เอ่ยคำหนึ่งออกมาจากปาก
“หยุด!”
ในชั่วขณะที่เสียงพูดดังขึ้น ซุนซิวและซุนเฉิงต่างสะดุ้งพร้อมกัน
พริบตาถัดมา ร่างของพวกเขาราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ค้างอยู่กับที่ ยังคงอยู่ในท่าที่กำลังจะลงมือโจมตี
เนื่องจากเป็นการหยุดกะทันหัน ทำให้พลังปราณแท้ย้อนกลับ ใบหน้าของทั้งสองคนแดงก่ำ มีเลือดสดไหลออกมาจากมุมปาก
“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
ในดวงตาซุนซิวปรากฏความหวาดกลัว เขาพยายามดิ้นรนเพื่อขยับต
