ัว แต่ผลลัพธ์คือ แม้แต่การพูดก็ยังยากลำบากอย่างผิดปกติ
ทั้งร่างขยับได้แค่สั่นเทิ้ม
ข้าง ๆ เขา ซุนเฉิงก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน เขาพูดอย่างยากลำบาก “บัดซบ! ทำไมร่างกายถึงขยับไม่ได้!”
หลังจากเกิดสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองคนรีบตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเอง
ผลการตรวจสอบ พวกเขาพบว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาขยับไม่ได้นั้น ไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นลมปราณในร่างกายของพวกเขาเอง
พวกเขาพบว่าลมปราณในร่างกายไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขาอีกต่อไป
หากเป็นคนทั่วไป การที่ลมปราณถูกควบคุมก็คงไม่ถึงกับขยับเขยื้อนไม่ได้
แต่เพราะพวกเขาฝึกวิชาปีศาจเลือด ลมปราณจึงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้เมื่อลมปราณไม่อยู่ภายใต้การควบคุม พวกเขาเองก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แม้แต่พลังปราณแท้ก็ไม่สามารถไหลเวียนได้เช่นกัน
ในที่สุด ซุนซิวและซุนเฉิงก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังหลี่เต้าที่อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว
เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เต้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ม่านตาของซุนซิวก็หดเล็กลง “ไม่… ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเจ้าที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!”
เมื่อเผชิญกับประโยคนี้ หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ “พลังลมปราณของข้า รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ซุนซิวและซุนเฉิงจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
มันอยู่ที่พลังลมปราณที่ทำให้พวกเขาเสพติดนั่นเอง
เพราะในตอนนี้พวกเขารับรู้ถึงความรู้สึกต่อต้านในลมปราณของตนเอง ราวกับว่าลมปราณทั้งหมดนี้ไม่ใช่ของพ
