เฉิงมาแล้ว แต่ยังคงใช้พลังนี้อีก เจ้าตั้งใจทำเช่นนี้!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็รู้ว่าวิธีลัดนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว จึงยิ้มบางกล่าวว่า “ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ทายาททั้งสองของเจ้าโง่เขลานัก คิดว่ายังมีเรื่องดีๆ อย่างขนมหล่นจากฟ้าอีกหรือ”
ดวงตาของบรรพบุรุษตระกูลซุนวาบไปด้วยความโกรธ การลงมือของเขาโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม
ในการประมือที่ตามมา หลี่เต้าเข้าใจแล้วว่าบรรพบุรุษตระกูลซุนสมกับเป็นบรรพบุรุษตระกูลซุนจริง
พลังของเขาแข็งแกร่งกว่าบรรพบุรุษทั้งสองของตระกูลซุนก่อนหน้านี้มากนัก
จากการตัดสินพลังของซุนซิวและซุนเฉิงที่อยู่ในขั้นปลายของระดับปรมาจารย์ บรรพบุรุษตระกูลซุนที่อยู่ตรงหน้านี้ต้องมีพลังอย่างน้อยถึงขั้นสูงสุดของระดับปรมาจารย์
แต่ขั้นปรมาจารย์ก็นับเป็นขีดจำกัดแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นขั้นมหาราชาปรมาจารย์
เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยประมือกับขั้นมหาราชาปรมาจารย์ แม้ว่าตอนนั้นพระชราจะไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดก็ตาม
ณ จวนตระกูลซุน ร่างสีเลือดสองร่างต่อสู้ปะทะกันไม่หยุด ทุกครั้งที่ปะทะกันจะเกิดคลื่นพลังมหาศาลกระจายออกมา
จวนตระกูลซุนที่เดิมทีสมบูรณ์ก็เริ่มพังทลายลงเรื่อยๆ จากคลื่นพลังที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ซุนเต่อโหวตอนนี้ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว เขายืนอยู่ห่างๆ จ้องมองการต่อสู้ของทั้งสองคนอย่างไม่กล้ากะพริบตา
เมื่อเห็นหลี่เต้าผู้ว่าการคนใหม่สามารถต่อสู้กับบรรพบุรุษของตระกูลเขาได้อย่างไม่เสียเปรียบ ในใ
