าจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าผู้ว่าการคนใหม่คนนี้ไม่ธรรมดา
ในชั่วขณะถัดมา หลี่เต้าชูหมัดธรรมดา ๆ ขึ้นและพุ่งเข้าใส่ซุนเฉิง
และในตอนนั้นเอง ความรู้สึกสยองขวัญเหมือนกับที่ซุนซิวเคยรู้สึกก็ปรากฏขึ้นในใจของซุนเฉิง
ทำให้ร่างกายของเขาต้องการจะหนีไปโดยสัญชาตญาณ
แต่ต่างจากซุนซิว แขนข้างหนึ่งของเขาถูกจับไว้ การจะหนีไปจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
ในขณะที่หมัดของหลี่เต้ากำลังจะต่อยลงมา ดวงตาของซุนเฉิงก็วาบไปด้วยแววโหดเหี้ยม
เสียงฉีกกระชากดังขึ้น
ตามมาด้วยซุนเฉิงที่กลายเป็นแสงเลือดนับไม่ถ้วนแล้วหายไปจากที่เดิม
เพียงชั่วพริบตา ซุนเฉิงก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ ซุนซิว
ซุนซิวมองดูแล้วม่านตาพลันหดเล็กลง
“บรรพบุรุษ แขนของท่าน…”
ขณะนี้ แขนขวาของซุนเฉิงได้หายไปแล้ว เหลือเพียงเนื้อและเลือดที่ขาดออก
ทุกคนหันศีรษะไปมอง เห็นเพียงในมือของหลี่เต้ากำลังจับแขนข้างหนึ่งอยู่
มองดูแขนในมือ หลี่เต้าพึมพากับตัวเอง
“หนีไปอีกแล้วหรือ? สมกับที่พลังที่เก็บซ่อนมากเกินไปนั้นใช้ไม่ได้ผลต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ”
เมื่อเผชิญหน้ากับซุนซิวและซุนเฉิง หลี่เต้าควบคุมพลังของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม เพียงต้องการการระเบิดพลังในชั่วขณะเดียว
ดังนั้นหมัดจึงดูธรรมดาสามัญ แต่มีเพียงผู้ที่ได้รับหมัดนี้เท่านั้นที่จะเข้าใจมันได้
น่าเสียดาย ยิ่งมีพลังมากก็ยิ่งรับรู้ได้มาก แม้ว่าตัวเองจะไม่รู้ตัว แต่ร่างกายก็จะทำการเตือนเอง
ในตอนนี้ ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดในที่นี้คือ
