ยงกัน ก่อวิวาทะกันจนใบหูแดงไปหมด
โอรสสวรรค์เห็นแล้วรำคาญใจนัก สร้างอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ขึ้นใหม่ น่าขันเสียจริง เอาแต่กล่าวอ้างคุณธรรมความเมตตา แต่ที่แท้แล้วทำเพื่อประโยชน์ของตนเอง…
โอรสสวรรค์เย้ยหยันอยู่ในใจ แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่าคือความสิ้นหวัง ราชอาณาจักรเช่นนี้จะไม่พ่ายแพ้ได้อย่างไร เมื่อพ่ายแพ้แล้วตัวเขาผู้เป็นโอรสสวรรค์ก็จะต้องตาย
ไม่รู้เพราะเหตุใด ชั่วอึดใจนี้จู่ๆ เขาก็คิดถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา… มรรคาจารย์!
เมื่อทอดสายตาไปยังเผ่ามนุษย์ที่อยู่ในมหาสมุทรไร้ขอบเขต ผู้แข็งแกร่งที่ช่วยเหลือมนุษย์อย่างแท้จริงนั้นสามารถใช้นิ้วมือนับจำนวนได้ ส่วนมากแล้วล้วนแต่เป็นพวกบ้าอำนาจที่กระเหี้ยนกระหือรือทั้งสิ้น
ยิ่งคิดโอรสสวรรค์ก็ยิ่งปวดใจ ต่อให้มรรคาจารย์สามารถช่วยเขาได้ แล้วเขาจะไปหามรรคาจารย์ได้อย่างไร
ทันใดนั้นเขาก็คิดถึงอีกคนหนึ่งขึ้นมา แม่ทัพที่เจ้าแห่งฟ้าให้ความสำคัญที่สุด เป็นผู้ศรัทธาในมรรคาจารย์อย่างยิ่งยวด อาจไปพูดคุยกับแม่ทัพผู้นั้นได้สักหน่อย
เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับมรรคาจารย์มามาก เล่าขานกันมาอึกทึกครึกโครมไปหมด อย่างไรเสียเวลานี้เขาตกอยู่ในภาวะลำบากแสนสาหัส หาวิธีอื่นไม่เจออยู่แล้ว จะลองดูก็ไม่เสียหาย โอรสสวรรค์คิดว่าไม่อาจเอาแต่นั่งรอวันตายได้ หากปล่อยให้เจ้าพวกแสวงหาประโยชน์ส่วนตนเหล่านี้กำเริบเสิบสาน ไม่แน่ว่าเขายังไม่ทันสละราชบัลลังก์ก็จะต้องตายเสียก่อน
ปีติ้งเหอที่เจ็ด
