จวนตระกูลซุน
ไม่นานนัก ก็มีคนนำประกาศจากจวนผู้ว่าการมาส่งถึงมือของซุนเต๋อโหว
หลังจากอ่านเนื้อหาในประกาศจบ ซุนเต๋อโหวก็ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะด้านข้างอย่างแรง
ปัง!
เสียงดังสนั่น พื้นโต๊ะแตกกระจาย
คนที่นำประกาศมาส่งตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น กลัวว่าฝ่ามือนั้นจะฟาดลงบนตัวเขา
“ดี ดี ดียิ่ง!”
ซุนเต๋อโหวเอ่ยซ้ำสามครั้ง ร่างกายสั่นเทิ้มพลางกล่าวว่า
“กล้าตัดสินตระกูลซุนของพวกเรา เอาตระกูลซุนของพวกเรามาข่มขู่”
“ข้าจะรอดูว่าจวนผู้ว่าการที่ตกอับของเจ้าจะทำได้จริงหรือไม่”
“มานี่ให้หมด!”
เมื่อคำสั่งดังขึ้น ไม่นานนัก คนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนของตระกูลซุนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าซุนเต๋อโหว
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป รวบรวมนักฆ่าทั้งหมดของตระกูลซุนมาให้พร้อม”
ซุนเต๋อโหวกล่าวเสียงเย็น
“ขอรับ!”
เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวาน ตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ ได้แต่ยอมรับอย่างว่าง่าย
ในขณะที่คนตระกูลซุนไปรวบรวมข้ารับใช้ ซุนเต๋อโหวก็กลับเข้าไปในเรือนหลังเพียงลำพัง
เขาปิดประตูห้อง เดินไปที่เชิงเทียนอันหนึ่งในห้องแล้วหมุนมันหนึ่งรอบ
ในชั่วขณะถัดมา พื้นพลันยุบตัวลง ปรากฏช่องดำมืดสนิท
ซุนเต๋อโหวหยิบเชิงเทียนขึ้นมาจุด จากนั้นก็เดินลงไปตามบันไดหินที่อยู่ในช่องนั้น
เมื่อเดินไปประมาณครึ่งก้านธูป ก็เริ่มเห็นแสงสว่างราง ๆ จากระยะไกล
เมื่อผ่านแสงสว่างนั้นไป ห้องใต้ดินขนาดใหญ่ก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าซุนเต๋อโหว
ในห้องนั้น กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรง
