ออกไป ผู้นำของกลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ ในเมืองเทียนหนานก็ได้รับรู้เนื้อหาของประกาศอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน
ที่เขตใต้ อาณาเขตของตระกูลเหมียว
ในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง เหมียวอวี่และลุงของเขา เหมียวหง กำลังดูประกาศที่คนใต้บังคับบัญชาส่งมาให้
“จวนผู้ว่าการคิดจะกำจัดตระกูลซุนให้สิ้นซากในคราวเดียวเลยสินะ”
หลังจากอ่านจบ เหมียวหงก็เอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน
เหมียวอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ อ่านจบแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“การกำจัดตระกูลซุนมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเราด้วย ขอเพียงเขาไม่มายุ่งกับพวกเราก็พอ”
ผัวะ
เหมียวหงตบหลังศีรษะของเหมียวอวี่ทีหนึ่ง พูดเสียงเข้มว่า
“ใครบอกเจ้าว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลเหมียวของพวกเรา?”
“ในนั้นไม่ได้พูดถึงตระกูลเหมียวของพวกเราไม่ใช่หรือ”
เหมียวอวี่กุมท้ายทอยพลางพูดอย่างน้อยใจ
“ข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าทำอะไรอย่าดูแค่ผิวเผิน?”
“ท่านลุงพูดตรง ๆ เถอะ”
เหมียวหงมองเหมียวอวี่ด้วยสายตาเหมือนแค้นที่เหล็กไม่อาจเป็นเหล็กกล้า ก่อนจะกล่าวว่า
“เพียงแค่ประกาศฉบับนี้ ตระกูลซุนตอนนี้มีทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือก้มหัว สองคือต่อต้าน”
“หากเขายอมก้มหัว ตระกูลซุนจะบอบช้ำอย่างหนัก นับแต่นี้ในสามตระกูลใหญ่จะไม่มีตระกูลซุนอีกต่อไป”
“แต่หากเลือกต่อต้าน เพียงพลาดพลั้งนิดเดียวก็อาจนำมาซึ่งปัญหาใหญ่หลวง”
“หากตระกูลซุนเลือกข้อแรก เจ้าคิดว่าหลังจากตระกูลซุนล่มสลายแล้ว ใครจะเป็นรายต่อไป หรือรายถัดไปอีก?”
“หากเป
