ไม่นานนัก หลี่เต้าก็นำกองทัพฝูถูและคนตระกูลซุนหลายร้อยคนกลับมายังจวนผู้ว่าการ
เนื่องจากข่าวสารแพร่กระจายเร็วกว่าที่คาดไว้ จวนผู้ว่าการที่ปกติเงียบสงบกลับมีผู้คนมามุงดูเป็นจำนวนไม่น้อย
เมื่อพวกเขาได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของคนตระกูลซุน พวกเขาถึงได้เชื่อว่าจวนผู้ว่าการจริงจังกับการจัดการคนตระกูลซุน
หลี่เต้ามองดูคนตระกูลซุนที่แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น โบกมือสั่งว่า
“จับกุมพวกมันทั้งหมด ห้ามผู้ใดเข้าใกล้หากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า”
เขาไม่ได้สนใจผู้คนที่มารวมตัวกันอยู่นอกจวนผู้ว่าการ
หลังจากจัดการคนตระกูลซุนเรียบร้อยแล้ว หลี่เต้าก็ลงจากม้าและเดินเข้าไปในจวนผู้ว่าการอย่างรวดเร็ว
เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เห็นโจวเซิงที่รออยู่ตรงประตูเป็นเวลานานแล้ว
โจวเซิงมองดูคนตระกูลซุนที่ถูกคุมตัวเข้ามาทีละคน สีหน้าของเขาไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน
เขาไม่คิดว่าหลี่เต้าจะลงมือโดยไม่เห็นแก่หน้าใครเลยจริง ๆ
และยิ่งไม่คิดว่าทุกอย่างจะราบรื่นเช่นนี้
โจวเซิงเข้ามาใกล้และถามว่า
“ท่านผู้ว่าการ ต่อไปจะประหารคนตระกูลซุนพวกนี้อย่างไร?”
เนื่องจากก่อนหน้านี้ หลี่เต้าได้บอกความคิดกับเขาแล้ว โจวเซิงจึงเข้าใจว่าคนตระกูลซุนเหล่านี้ไม่มีทางรอดพ้น
เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เต้าก็มองดูคนตระกูลซุนแล้วหันกลับมาตอบ
“การจะสังหารคนพวกนี้อย่างไรก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง”
“แต่สิ่งที่แน่นอนคือ ยังไม่สามารถสังหารได้ในตอนนี้ และข้าก็ยังมีอีกปัญหาหนึ่งท
