หลี่เต้าเดินกลับไปยังห้องรับรองเดิม
เขาเห็นชายฉกรรจ์กำลังยกก้อนหินอุกกาบาตวางลงบนพื้น
พื้นห้องถึงกับเกิดรอยยุบจากน้ำหนักมหาศาล
เถี่ยซานรีบเสนอตัว
“ท่านผู้ว่าการ ให้ข้าส่งคนไปส่งที่จวนให้ดีหรือไม่ มันหนักเกินไป”
“ไม่ต้องหรอก”
หลี่เต้าก้าวไปข้างหน้าและรับโซ่จากมือชายฉกรรจ์เหล่านั้น
ทุกคนต่างตกใจ แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง
หลี่เต้ายกก้อนหินขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับยกลูกไก่
“เอาล่ะ ข้าจะนำกลับไปเอง ไม่ต้องรบกวนพวกเจ้าแล้ว”
ด้วยพลังกายมหาศาล อุกกาบาตก้อนเดียวทำอะไรเขาไม่ได้
เขาโบกมือลาเถี่ยซานแล้วเดินจากไปทันที
เถี่ยซานขึ้นไปพบเถี่ยซานเหนียงที่ชั้นบนสุด
เถี่ยซานเหนียงส่งสัญญาส่วนแบ่งกำไรให้ผู้ดูแลเถี่ย
“ตั้งแต่วันนี้ไป ท่านผู้ว่าการจะเป็นรองประธานสมาคมการค้าของเรา”
“ทาไมท่านถึงใช้ส่วนแบ่งของตนเองปันผลให้เขาล่ะคุณหนู?”
เถี่ยซานเหนียงส่ายหน้า
“ตระกูลเถี่ยไม่ได้เห็นด้วยกับการเดิมพันของข้า ข้าจัดการเองดีกว่า”
เถี่ยซานพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยเตือนทิ้งท้าย
“คุณหนู หญิงกับหญิงไม่อาจอยู่ด้วยกันได้ถาวรนะ”
เถี่ยซานเหนียงหน้าแดงก่ำเมื่อเข้าใจความหมาย
นางหันไปจ้องปี้โหยวเอ๋อร์อย่าง ‘ดุร้าย’
“ล้วนเป็นความผิดของเจ้า คอยดูเถอะว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร”
หลี่เต้ากลับมาถึงจวนผู้ว่าการและเรียกประชุมทันที
“เรื่องของตระกูลซุน พวกเจ้าสืบสวนกันไปถึงไหนแล้ว”
เสวียปิงก้าวออกมาพร้อมหลักฐานและพยาน
เว่ยอวิ๋นและหลิวเหนิงก็
