“คุณหนูเถี่ย แม้ไม่มีสิ่งเหล่านี้ ข้าก็จะดูแลสมาคมการค้าของตระกูลเถี่ยพวกเจ้าตามหน้าที่อยู่แล้ว”
เถี่ยซานเหนียงส่ายหน้า
“ท่านผู้ว่าการ ขออภัยที่ซานเหนียงพูดตรง ๆ ซานเหนียงเป็นวาณิช เชื่อมั่นในการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างผู้คนมากกว่า คำสัญญาปากเปล่าล้วน ๆ ไม่อาจทำให้ซานเหนียงสบายใจได้ ดังนั้นขอให้ท่านผู้ว่าการรับไว้เถิด”
หลี่เต้ามองดูเถี่ยซานเหนียงอย่างประหลาดใจ อดที่จะรำพึงไม่ได้
“ต้องบอกว่าคุณหนูเถี่ยสมกับฉายาหญิงเหล็กจริง ๆ ความกล้าหาญเช่นนี้หาได้ยากในหมู่พ่อค้าวาณิช”
“แต่ว่าตระกูลเถี่ยของพวกเจ้าแบ่งผลกำไรสามส่วนให้โดยตรงนั้น ดูจะมากเกินไปหรือไม่”
เถี่ยซานเหนียงพลันส่ายหน้า
“ท่านผู้ว่าการเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ตระกูลเถี่ยแบ่งผลกำไรสามส่วน”
“หืม?”
เถี่ยซานเหนียงจ้องมองหลี่เต้าด้วยดวงตางดงามอย่างลึกซึ้ง เอื้อนเอ่ยเชื่องช้า
“เป็นข้าซานเหนียงเอง ที่แบ่งผลกำไรสามส่วนให้ท่านผู้ว่าการ”
