“กบฏหรือ เหตุใดถึงก่อกบฏ เราปฏิบัติต่อพวกเขาไม่ดีหรือ” โอรสสวรรค์ขมวดคิ้วถามด้วยเสียงต่ำ ดวงตาเผยความโกรธออกมา
อันฉางกล่าวอย่างจนใจว่า “ก็แค่ความแค้นที่สะสมมาแต่ก่อน ฝ่าบาทอย่าลืมว่าก่อนหน้านี้ก็เกิดเรื่องแบบนี้บ่อยครั้ง”
โอรสสวรรค์พอได้ยินก็ถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ปัญหาแบบนี้มีมานานแล้ว แม้จะมาถึงไทฮวง ทรัพยากรทางยุทธจะมากมายเพียงใด แต่พวกตระกูลยุทธและขุนนางก็ล้วนหาวิธีกดขี่ราษฎร
หากทุกคนฝึกยุทธได้อิสระเสมอกัน ใครเล่าจะยังยอมทำงานให้ขุนนาง ใครจะยังยอมทำหน้าที่ขับเคลื่อนแผ่นดินต้าจิ่ง
นี่คือปัญหาที่ยากจะแก้ไข หากชีวิตประชาชนไม่อาจดีขึ้นเรื่อยๆ ก็ยากจะทำให้พวกเขาพึงพอใจ
พอถึงจุดหนึ่ง สงครามก็จะอุบัติขึ้น โอรสสวรรค์ไม่อาจยอมให้สงครามเกิดขึ้นได้ เพราะผลจากสงครามจะเป็นประโยชน์ต่อชนชั้นล่างที่ต้องการล้มล้างขุนนาง สำหรับเขาแล้วนั่นคือเรื่องอันตรายที่สุด
โอรสสวรรค์ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว คิดถึงเสด็จพ่อ คิดถึงอันจง สุดท้ายถอนหายใจยาว
“ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลเลยพะยะคะ กระหม่อมกลับคิดว่าสามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้” อันฉางพูดเสียงเบาทำให้โอรสสวรรค์อดหันมามองเขาไม่ได้
อันฉางกล่าวว่า “กระหม่อมขอเสนออย่างอาจหาญ มิสู้ปล่อยให้การกบฏครั้งนี้ลุกลามใหญ่โตดีกว่าหรือพะยะคะ แผ่นดินนี้มิใช่ของฝ่าบาทเพียงผู้เดียว ตั้งแต่โบราณมาราชวงศ์ผลัดเปลี่ยน ตระกูลขุนนางไม่เคยหายไป นั่นก็เพราะมันคือชนชั้น ความจริงตระกูลขุนนา
