ียงเพื่อทำตามพิธีการเท่านั้น ไม่กล้าขัดแย้งกับสามตระกูลใหญ่
แต่วันนี้เมื่อได้เห็นแล้ว จึงพบว่านี่ไม่ใช่เพราะจวนผู้ว่าการไม่กล้าขัดแย้งกับสามตระกูลใหญ่ แต่เป็นเพราะไม่ได้สนใจคนของสามตระกูลใหญ่เลยต่างหาก
เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์อันหนุ่มแน่นของหลี่เต้า หลายคนก็ติดป้ายให้เขาว่าเป็น ‘ลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือ’
ขณะมองแผ่นหลังของหลี่เต้าที่เดินเข้าไปในร้านค้าของตระกูลเถี่ย หวงเซี่ยงที่เดิมมีใบหน้าสงบนิ่งก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ดูเหมือนท่านผู้ว่าการของพวกเรา จะไม่สนใจพวกเราเลย”
ซุนเซิ่งหัวเราะเยาะพลางกล่าวว่า
“คนหนุ่มที่หยิ่งผยองเกินไป คงไม่รู้ว่าดินแดนทางใต้เป็นสถานที่แบบไหน รอให้เขาเสียท่าไปแล้วคงจะได้สติ”
หวงเซี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างร่าเริงขึ้นมาทันทีว่า
“หรือว่าตระกูลซุนของพวกเจ้าจะเป็นผู้ริเริ่มล่ะ?”
ซุนเซิ่งหันหลังมาหัวเราะเยาะพลางเอ่ย
“ทำไมตระกูลหวงของพวกเจ้าไม่ริเริ่มเองล่ะ”
“พวกเราตระกูลหวงเป็นพ่อค้า จะริเริ่มอะไรกัน ความสงบนำมาซึ่งความมั่งคั่ง”
หวงเซี่ยงพูดอย่างร่าเริง
“พ่อค้าหรือ?”
ซุนเซิ่งมองสำรวจหวงเซี่ยงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดเหน็บแนมออกมา
“ตระกูลซุนพวกเราฆ่าคนอย่างน้อยก็ยังได้เห็นเลือด แต่ตระกูลหวงของพวกเจ้ากลับดีนัก แม้แต่เลือดก็ไม่ได้เห็น พูดถึงเรื่องวิธีการ พวกเจ้าเก่งกว่าพวกเรามากนัก”
สุดท้าย ซุนเซิ่งก็มองเงาร่างของหลี่เต้าที่เดินเข้าไปแล้วพูดว่า
“ขุนนางใหม่ขึ้นรับตำแหน่ง
