ท่านเก็บรวบรวมสิ่งของที่ท่านต้องการต่อไป”
“หากเจ้าอยากทำเช่นนั้นจริง ๆ เจ้าต้องคิดให้ดี เมื่อใดที่ข้าเริ่มลงมือ เจ้าก็จะตกอยู่ในอันตราย”
หลี่เต้าเอ่ยปาก
“ท่านผู้ว่าการ ในเมืองเทียนหนานนี้ การมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าเป็นเรื่องอันตรายอยู่แล้ว อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ข้าใช้ชีวิตอย่างเลวร้าย ตอนนี้ข้าอยากทำอะไรบางอย่างเพื่อชดเชยความผิดในอดีต”
เฉียนซื่อยิ้มกว้าง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ยิ้มบาง
“ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจเร็วนัก แน่ใจหรือไม่ว่า ไม่ได้เป็นเพราะชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า เจ้าถึงได้กระตือรือร้นเช่นนี้”
เฉียนซื่อหัวเราะอย่างเก้อเขิน เกาศีรษะพลางกล่าว
“ก็มีความกังวลอยู่บ้างเล็กน้อย”
แต่ไม่นาน เขาก็ยกมือสาบานว่า
“แต่ข้าขอสาบานต่อท่านผู้ว่าการว่า ข้ามีความตั้งใจจริงที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง”
“ดี งั้นข้าจะเชื่อเจ้า แล้วก็ขอเตือนเจ้าสักหน่อย”
หลี่เต้าพยักหน้า
“หืม?”
“ขี้เมาเฒ่าที่เจ้าเคยดูหมิ่นก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาฟื้นคืนสติสมบูรณ์แล้ว กำลังพักอยู่ที่จวนผู้ว่าการ เวลาเข้าออกเจ้าระวังตัวหน่อย”
“อะไรนะ?”
…
หลังเฉียนซื่อออกจากจวนผู้ว่าการไปด้วยความหวาดกลัว หลี่เต้าก็สั่งให้เสวียปิงนำหีบที่เฉียนซื่อเอามาไปยังห้องโถงใหญ่ด้านนอก
เสวียปิงกล่าวพลางมองไปที่หีบ
“หัวหน้า ตอนนี้พวกเราได้สิ่งเหล่านี้มาไว้ในมือแล้ว ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไร?”
หลี่เต้าเอ่ยตอบ
“ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดเสร็จสิ้นแล้ว ต่อไปให้ส่งคนไ
