ายด้วยตัวเอง
พอคิดมาถึงตรงนี้ ชายผู้นั้นก็พูดอะไรไม่ออก
ที่ด้านนอกห้องขัง หลี่เต้าเห็นภาพนี้แล้วก็ส่ายหน้า
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไร้ประโยชน์แล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้า ชายผู้นั้นก็รู้สึกหวั่นใจ จึงรีบถามว่า
“พวกท่านจะทำอะไร?”
หลี่เต้าไม่สนใจ เสวียปิงเดินเข้าไปในห้องขังอย่างรู้หน้าที่
“วางใจเถิด เจ้าจะจากไปอย่างรวดเร็ว”
เมื่อชายผู้นั้นได้ยิน ในใจก็พลันรู้สึกเย็นเยียบ เขารีบส่ายหน้าพลางพูดว่า
“อย่าฆ่าข้าเลย”
เดิมที เขาคิดว่าตัวเองอย่างมากก็แค่ถูกขังไม่กี่วัน ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย
เสวียปิงไม่สนใจคำพูดของชายผู้นั้น เตรียมจะลงมือทันที
ทว่าในตอนนั้นเอง ชายผู้นั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบร้อนพูดว่า
“รอก่อน ตราบใดที่พวกท่านไม่ฆ่าข้า ให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสวียปิงที่กำลังจะลงมือก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที เขาหันไปมองหลี่เต้า
“ทำอะไรก็ได้หรือ?”
หลี่เต้าถาม
“ทำอะไรก็ได้ ท่านให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
ชายผู้นั้นรีบพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้น หากให้เจ้าหาหลักฐานอาชญากรรมของตระกูลซุนล่ะ?”
“หลักฐานอาชญากรรม?”
ชายผู้นั้นได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปชั่วขณะ
การพูดเรื่องเหล่านี้ในที่อื่นอาจไม่เป็นไร แต่หากมาพูดในแดนใต้ก็จะดูแปลกไปสักหน่อย
“ทำไม่ได้หรือ?”
“หามิได้!”
ชายผู้นั้นรีบพยักหน้าหลายครั้ง
“ได้ ข้าหาได้ พวกตระกูลซุนใช้ชีวิตในเมืองเทียนหนานอย่างไร้ขอบเขต ถ้าพูดถึง
