“ท่านก็ไม่รู้เหมือนกันหรือ?” หลี่เต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตำแหน่งผู้ว่าการนั้น ในฐานะผู้นำสูงสุดของเมืองเทียนหนาน เมื่อได้เป็นผู้ว่าการก็จะถือว่ากลายเป็นเจ้าเมืองเทียนหนานโดยทันที เขาคิดว่าโจวเซิงในฐานะรองเจ้าเมืองและเป็นคนที่ใกล้ชิดกับเจ้าเมืองที่สุด ตามหลักการแล้วควรจะรู้อะไรบ้าง แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าไม่รู้ ส่วนเรื่องที่ว่าโจวเซิงจะโกหกหรือไม่ หลี่เต้าเชื่อว่าไม่มีความเป็นไปได้เช่นนั้น เพราะหากจะโกหกจริง ๆ แค่ยืนยันว่าผู้ว่าการคนก่อนถูกโจมตีก็พอแล้ว
“อืม ข้าไม่รู้” โจวเซิงมองออกไปที่ท้องฟ้าภายนอก ดูเหมือนจะจมอยู่ในความทรงจำบางอย่าง จากนั้นเขาก็หันกลับมาด้วยสีหน้าสับสนและเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “ตอนแรก เมื่อคราวพวกเรามาถึงแดนใต้ใหม่ ๆ เขายังพยายามอย่างหนักที่จะเปลี่ยนแปลงแดนใต้ให้เหมือนกับแคว้นอื่นของต้าเฉียน”
“ตอนนั้น คนใต้บังคับบัญชาของเขารวมถึงข้าด้วย ต่างตั้งใจแน่วแน่ที่จะติดตามเขาและพยายามไปด้วยกัน วันเวลาเช่นนี้ดำเนินต่อไปหลายปี ด้วยความพยายามของพวกเรา หลายพื้นที่ในแดนใต้เริ่มเห็นผล ตอนนั้นสามตระกูลใหญ่ของเมืองเทียนหนานถูกผลักไสไปอยู่มุมแล้ว เพียงแค่รอคำสั่งเดียวก็จะสามารถกำจัดพวกเขาได้ในทันที”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของโจวเซิงก็เปลี่ยนจากความสับสนเป็นหม่นหมอง จากนั้นจึงกล่าวต่อว่า “แต่ทั้งหมดนี้ ได้สลายหายไปหลังจากการเดินทางไปภูเขาหมื่นลี้ครั้งหนึ่ง”
“เมื่อสามสิบปีก่อน ข้าได้รับค
