ด้อย่างไร เขาเอ่ยปากอย่างอดไม่ได้ “ท่านต้องการจะทำลายกิจการของแดนใต้หรือ? แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าแดนใต้ใหญ่แค่ไหน ในภูเขาหมื่นลี้นั้นซ่อนปีศาจร้ายและอสูรไว้มากเพียงใด”
“ข้าขอพูดคำที่ไม่เหมาะสมสักประโยค แม้แต่ฝ่าบาทเสด็จมาที่แดนใต้ด้วยพระองค์เอง ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถทำลายกิจการทั้งหมดของแดนใต้ได้จริง ๆ แล้วท่านคิดว่าท่านทำได้หรือ?”
ในสายตาของโจวเซิง ผู้ว่าการคนใหม่ที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็เหมือนกับลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือ พูดอะไรก็หลุดออกมาจากปาก รอไปอีกสักพัก คงจะเสียใจที่พูดคำโอ้อวดเช่นนี้ออกมา
แต่หลี่เต้ายังไม่ทันจะเอ่ยปาก เสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทนไม่ไหวเสียก่อน โจวเซิงจะพูดถึงใครก็ได้ แม้จะพูดถึงเมืองหลวงก็ยังได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครดูถูกเจ้านายของเขาเด็ดขาด
“ตาเฒ่า ข้าบอกท่านเลยนะ อย่าอาศัยว่าท่านมีอายุมากแล้วจะมาดูถูกเจ้านายของพวกข้าได้” เสวียปิงพูดขึ้น
“ดูถูกหรือ?” โจวเซิงส่ายหน้าแล้วเอ่ยต่อ “ข้าเพียงแค่อยากให้พวกเจ้าเห็นตัวเองตามความเป็นจริงเท่านั้น”
เสวียปิงยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกหลี่เต้าห้ามเอาไว้ เมื่อเผชิญกับการดูแคลนของโจวเซิง หลี่เต้าก็ไม่ได้โกรธ เพราะในความคิดของเขา การถูกดูแคลนเป็นเรื่องดี การที่คนเที่ยงธรรมอย่างโจวเซิงดูแคลนพวกเขาเช่นนี้ ก็หมายความว่าผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองเทียนหนานก็คงจะคิดเหมือนกับเขา
หากเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเผชิญกับแรงกดดันมากตั้งแต่เริ
