ย่างไร หลี่เต้าก็ไม่สนใจอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายได้ยินเขาเปิดเผยตัวตนแล้ว แต่ยังกล้าทำกับเขาเช่นนี้ ชายคนนั้นก็รู้สึกถึงลางร้ายในใจอย่างกะทันหัน สีหน้าเขาแสดงความกังวลออกมา “เจ้า… เจ้าจะพาข้าไปที่ไหน?”
ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็กลับมาที่จวนผู้ว่าการอีกครั้ง หลี่เต้าหันกลับมาพูดว่า “ส่งเขามาให้ข้า ส่วนคนนี้ ส่งไปขังไว้ในคุกก่อน”
เสวียปิงพยักหน้า แล้วส่งชายชราสกปรกที่เมามายให้ หลังจากที่หลี่เต้าพาชายชราสกปรกจากไปแล้ว ก็เหลือเพียงเสวียปิงและชายที่ถูกหลี่เต้าทุบแขนขาจนหัก
เมื่อเห็นว่าเหลือเพียงคนเดียว ชายคนนั้นก็ดิ้นรนถามอีกครั้ง “พวกเจ้าจะให้ข้าตายตาหลับได้หรือไม่? พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? เป็นคนของตระกูลเหมียวหรือตระกูลหวง”
เสวียปิงก้มลงมองชายคนนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ “พวกเราไม่ใช่ทั้งคนของตระกูลเหมียวและตระกูลหวง”
“แล้วพวกเจ้าเป็นใคร?”
“ที่นี่คือจวนผู้ว่าการ เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นใคร”
“จวนผู้ว่าการ?” เมื่อเอ่ยสามคำนี้จบ สีหน้าของชายคนนั้นก็แข็งค้างทันที ทั้งร่างแสดงอาการไม่อยากเชื่อออกมา ปากเขาพึมพำว่า “จวนผู้ว่าการ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นจวนผู้ว่าการ”
“ไม่ถูก ไม่ถูก เมื่อไม่นานมานี้ในเมืองเทียนหนานมีข่าวลือว่า มีกองทัพต้าเฉียนเข้ามาในเมืองเทียนหนาน” ทันใดนั้นเอง ชายผู้นั้นก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นธรรมชาติว่า “แล้วคนเมื่อครู่นั้นคือ…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวียปิ
