“แค่ก แค่ก!”
ชายชราสกปรกที่ล้มลงไปไอออกมาอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เขาได้สติ ดวงตายังคงมีลักษณะเมามายและพร่ามัว
อีกด้านหนึ่ง ชายที่ถูกพ่นอาเจียนใส่จนสภาพดูเละเทะไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้
ชิ้ง!
ชายคนนั้นชักดาบยาวออกมาจากโต๊ะของตนทันที พูดอย่างดุร้ายว่า “กล้าทำให้ข้าอับอายขายหน้า วันนี้ข้าจะตัดลิ้นเจ้าให้ได้”
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฆ่าขี้เมาคนนี้ได้เพราะสถานะในอดีตของเขา แต่แค่การตัดลิ้นน่าจะไม่มีปัญหาอะไร เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ คนรอบข้างก็ไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปราม ในความคิดของพวกเขา ตราบใดที่ชายชราคนนี้ไม่ตาย จะทำอย่างไรก็ได้
ชายคนนั้นเดินมาถึงตรงหน้าชายชราสกปรกอย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นเตรียมจะใช้ดาบตัดลิ้นชายชรา แต่ในชั่วขณะถัดมา นิ้วสองนิ้วยื่นออกมาจากด้านข้าง จับคมดาบนั้นไว้โดยตรง
“หืม?”
ชายหนุ่มพยายามชักดาบกลับคืนมาเพื่อสลัดให้หลุดโดยไม่รู้ตัว แต่เขากลับพบว่าภายใต้นิ้วทั้งสองนั้น ต่อให้เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีก็ไร้ประโยชน์
“พวกเจ้าเป็นใคร! ขัดขวางข้าทำไม?” ชายหนุ่มมองไปที่หลี่เต้าและเสวียปิงด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลี่เต้าก็ใช้มืออีกข้างหนึ่งยกจอกสุรามาจิบหนึ่งอึก แล้วพูดช้า ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “การชักอาวุธทำร้ายผู้อื่นต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ดูจะเกินไปสักหน่อยกระมัง”
“เกินไป?”
ชายหนุ่มชะงักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น จากนั้นเขาก็พิจารณาการแต่งกายของหลี่เต้าและเสวียป
