งต้าเฉียน ผู้ที่ทำร้ายผู้อื่นต่อหน้าธารกำนัลจะถูกลงโทษด้วยการโบยสามสิบไม้ และจำคุกสามปี หากผู้ถูกทำร้ายเป็นขุนนางของราชสำนัก โทษจะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งขั้น โทษสูงสุดอาจถึงขั้นประหารชีวิต” เสวียปิงกล่าวตอบ
หลี่เต้าหันไปมองชายคนนั้นแล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “ดังนั้น เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่”
เมื่อชายคนนั้นได้สติกลับมา เขาก็พูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่เข้าใจคำพูดของข้าหรือไร ในเมืองเทียนหนานไม่มีกฎหมายอย่างที่เจ้าพูดหรอก”
หลี่เต้าไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น แต่พูดต่อไปว่า “เรื่องดูหมิ่นกันก่อนหน้านี้ ต่างฝ่ายต่างเต็มใจ ข้าจะไม่ถือสา แต่ถ้าเจ้ายังคิดจะลงมือทำร้ายเขา ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ”
“รับผิดชอบ?” ชายคนนั้นโกรธจนหัวเราะออกมา “งั้นวันนี้ข้าจะลงมือจริง ๆ เจ้าไปตามคนที่จะทำให้ข้าต้องรับผิดชอบมาให้ข้าดูสักหน่อย”
เมื่อพูดจบ เขาก็ยกดาบขึ้นด้วยท่าทีเด็ดขาดแล้วพุ่งเข้าใส่ชายชราสกปรกนั่น ครั้งนี้ ใบดาบถูกหนีบไว้ด้วยนิ้วสองนิ้วอีกครั้ง
ชายหนุ่มมองดาบที่ถูกขัดขวางอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าหนุ่มต่างถิ่น ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะต้องยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องให้จนได้สินะ?”
เมื่อเสียงพูดจบลง เสียงเก้าอี้เลื่อนก็ดังขึ้นทั่วโรงเตี๊ยม เห็นได้ชัดว่าทุกคนในโรงเตี๊ยมยกเว้นชายชราสกปรกที่ล้มอยู่บนพื้น ต่างลุกขึ้นยืนและจ้องมองมาที่หลี่เต้า บรรยากาศหนักอึ้งแผ่กระจายไปทั่วทั้งโรงเต
