บชื่อของโรงเตี๊ยมนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือการหาตัวคนให้เจอ
ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นกล่าว “ในเมื่อหาเจอแล้ว ก็ไปพบกันเถอะ”
…
เขตตะวันออกของเมือง: โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ มีเสียงหัวเราะและเสียงเอะอะดังเซ็งแซ่อยู่ภายใน
ในโรงเตี๊ยม ชายผู้หนึ่งเหยียบเก้าอี้ด้วยเท้าข้างหนึ่ง ในมือยังถือไหสุราอยู่
ไม่ไกลจากชายผู้นั้น มีชายชราร่างมอมแมม ผมเผ้ารุงรัง ตัวส่งกลิ่นสุราฉุน กำลังเมาหัวทิ่มนอนอยู่บนพื้น
“ตาเฒ่าขี้เมา ยังอยากดื่มสุราอีกหรือ?” ชายหนุ่มมองชายชราผมรุงรังด้วยสีหน้าเย้ยหยันพลางเอ่ย
“สุรา? ดื่มสุรา?”
เมื่อได้ยินคำว่าสุรา ชายชราผมรุงรังก็ค่อย ๆ มีปฏิกิริยา เงยหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงเมามาย
“สุรา ข้าต้องการดื่มสุรา”
“อยากดื่มสุราหรือ ง่ายมาก ข้าจะให้เจ้า”
ชายหนุ่มเอียงไหสุราในมือ สุราในไหถูกเทลงบนพื้น ทันใดนั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสุราก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
เมื่อได้กลิ่นสุรา ชายชราสกปรกก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที
กลิ้งคลานมาถึงที่ที่สุราถูกเท ไม่สนใจว่าพื้นจะสกปรกเพียงใด ก้มหน้าซบลงกับพื้นแล้วสูดดมเข้าไปเต็มปอด
เมื่อเห็นภาพนี้ ลูกค้าในโรงเตี๊ยมก็ต่างพากันหัวเราะเยาะ บางคนยังร้องตะโกนตามไปด้วย
“ขี้เมาเฒ่า มาทางนี้สิ ที่ข้าก็มีสุรา”
“มา ๆ ๆ ก็แค่สุราเท่านั้น เจ้าคลานมาที่นี่ ข้าก็จะเลี้ยงให้เจ้าดื่ม”
“ข้าก็มีด้วย”
เมื่อเห็นการกระทำของชายผู้นั้น คนที่เหลือก็เริ่มทำตาม
ส
