ตอบว่า
“วางใจเถิด ข้ารู้ว่าขี้เมานี่เคยเป็นรองเจ้าเมืองมาก่อน ข้าไม่เล่นเกินเลยหรอก”
“สิ่งที่ข้าเพิ่งใส่ลงไปในสุราเป็นเพียงยาปลุกกำหนัดธรรมดาเท่านั้น ข้าแค่อยากเห็นสภาพของขี้เมานี่ตอนที่ถูกไฟราคะแผดเผา แต่ไม่มีทางระบายออกเท่านั้นเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น คนที่เตือนก่อนหน้านี้อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้ “เจ้านี่มันรู้จักเล่นจริงๆ”
เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มก็พากันหยุดแกล้งชายชราสกปรก เตรียมดูการแสดงที่กำลังจะเกิดขึ้น
“เจ้าขี้เมา มานี่ ข้ามีสุราให้เจ้าดื่ม”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่ม ชายชราสกปรกก็รีบมาอยู่ข้างกายชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
คราวนี้ชายหนุ่มไม่ได้เทสุราลงพื้นอีก แต่ยื่นไหสุราให้ชายชราสกปรกแล้วพูดว่า “ดื่มสิ ดื่มให้เต็มที่”
“สุรา! ดื่มสุรา!”
เมื่อได้รับไหสุรา ชายชราสกปรกไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กอดไหสุราแล้วดื่มอึก ๆ ลงคอไปทันที
เมื่อเห็นภาพนั้น ชายหนุ่มและคนอื่น ๆ รอบข้างก็ต่างแสดงสีหน้าคาดหวัง
เสวียปิงเห็นภาพตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเบา “หัวหน้า จะให้ช่วยหรือไม่”
หลี่เต้ามองชายชราสกปรกคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา “รออีกสักครู่”
ทางฝั่งนั้น ชายชราสกปรกดื่มไปเรื่อย ๆ แล้วจู่ ๆ ก็หยุดลง
ชายหนุ่มมองดูแล้วพบว่าในไหสุรายังมีสุราเหลืออยู่ จึงพูดว่า
“ตาเฒ่าขี้เมา ข้างในยังมีอยู่นะ ทำไมไม่ดื่มต่อล่ะ”
“เอิ้ก!”
ในตอนนั้นเอง ชายชราสกปรกพลันเรอออกมา
เห็นภาพนั้นแล้ว ชายหนุ
