็มองสำรวจรอบ ๆ แล้วเอ่ยว่า “ความประหลาดต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ เพราะที่นี่คือดินแดนทางใต้”
หากเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลยมาถึงที่นี่ แล้วได้เห็นภาพตรงหน้า หลี่เต้าก็คงจะตกใจอยู่บ้าง แต่หลังจากที่ได้รับรู้สถานการณ์ภายในเขตใต้จากหยางหลิน เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายกับที่นี่ตั้งแต่แรก ตรงกันข้าม หากทุกอย่างเป็นปกติ นั่นสิถึงจะแปลก
ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์เช่นนี้กลับเป็นเรื่องดีสำหรับเขาในฐานะผู้ว่าการ อย่างไรเสีย ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นก่อน จึงจะสามารถลงมือแก้ไขได้ไม่ใช่หรือ
หลี่เต้าพูดต่อ “อย่าเพิ่งสนใจเรื่องพวกนี้ชั่วคราว ก่อนอื่นให้หาจวนผู้ว่าการเพื่อพักก่อนเถิด”
จางเมิ่งหันมาถามว่า “หัวหน้า จวนผู้ว่าการที่ท่านพูดถึงอยู่ที่ใดกัน?”
“ข้าก็มาที่นี่เป็นครั้งแรก จะไปรู้ได้อย่างไร”
“…”
หากการมาถึงของพวกเขามีขุนนางมาต้อนรับ พวกเขาก็คงไม่ต้องกังวลกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ แต่สิ่งสำคัญคือ หลังจากที่พวกเขามาถึง นอกจากจะเผชิญหน้ากับกลุ่มชาวบ้านประหลาดแล้ว ก็ไม่เห็นเงาของผู้ใดอีกเลย
เสวียปิงมองดูจางเมิ่งที่มีสีหน้างุนงงแล้วกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “พี่จาง พวกเราไม่รู้ก็ไปหาคนถามสิ แล้วก็จะรู้”
“โอ้โอ้!”
จางเมิ่งหลังจากตั้งสติได้ เขาก็มองไปยังคนเดินถนนที่กำลังมองพวกเขาอยู่ด้านข้าง จึงขี่ม้าเข้าไปใกล้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าไปใกล้ คนเดินถนนเหล่านั้นพอเห็นเขาเข้าไปหา ก็แตกฮือวิ่งหนีไปอีกด้านทันที
เรื่องนี้ท
