ำให้เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาบนหน้าผากของจางเมิ่ง ไม่เพียงแต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ไร้มารยาท ชาวบ้านในท้องถิ่นก็ไร้มารยาทเช่นกัน
ในที่สุด สายตาของจางเมิ่งก็จับจ้องไปที่พ่อค้าแผงลอยคนหนึ่ง พ่อค้าคนนั้นสังเกตเห็นสายตาของจางเมิ่งก็สะดุ้งโหยง และกำลังจะเก็บข้าวของหนีทันที แต่จางเมิ่งเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว ก่อนที่พ่อค้าจะหนีไป เขาก็คว้าห่อสัมภาระด้านหลังของพ่อค้าไว้
เมื่อเครื่องมือทำมาหากินถูกจับไว้ พ่อค้าอยากจะหนีก็ไม่มีทางเลือก
“เจ้า… เจ้าต้องการอะไร ข้าบอกเจ้าเลยว่าข้าไม่มีเงิน” พ่อค้าใบหน้าตึงเครียด มองดูจางเมิ่งที่ดูดุร้ายน่ากลัวพลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
จางเมิ่งหน้าบึ้งตึง พูดอย่างไม่พอใจว่า “ใครจะเอาเงินเจ้ากัน”
“งั้นเจ้า… เจ้าต้องการทำอะไร?”
“ข้าแค่ถามทางเท่านั้น”
จางเมิ่งมองพ่อค้าแผงลอยที่เกือบจะร้องไห้ด้วยความกลัวแล้วเอ่ยว่า “ข้าถามเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าจวนผู้ว่าการอยู่ที่ใด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อค้าแผงลอยก็รีบยกมือชี้ไปยังทิศทางหนึ่งทันที
หลังจากมองไปยังทิศทางที่พ่อค้าแผงลอยชี้ จางเมิ่งก็ปล่อยมือพร้อมกับพูดว่า “แบบนี้สิถูกต้อง จะวิ่งหนีไปไหน…”
คำสุดท้ายของเขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นพ่อค้าแผงลอยวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่เห็นเงาแล้ว
