จ้าวอี้มองดูเสิ่นจงที่กำลังตกตะลึงแล้วอธิบายด้วยรอยยิ้มบาง “นี่คือยาลูกกลอนที่หมอยาหลวงผลิตขึ้นมา ชื่อว่า ยาลูกกลอนลิ่วหยาง ผลิตจากสมุนไพรธาตุหยางหกชนิดผสมกับยาเสริมบางอย่าง ใช้สำหรับบำรุงร่างกายโดยเฉพาะ ช่วยเสริมพลังและฟื้นฟูแก่นกำเนิดของร่างกาย”
หลังจากฟังคำอธิบายของจ้าวอี้จบ เสิ่นจงก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเผยความรู้สึกซาบซึ้ง ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย
เขามองดูยาลูกกลอนในกล่องผ้าไหมที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ แล้วสูดหายใจลึก ก่อนจะกล่าวเสียงหนักแน่น “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่พระราชทานยานี้มาให้”
เขาไม่คาดคิดว่า ฝ่าบาทจะยังคงห่วงใยอาการบาดเจ็บของเขา ทั้งที่เขาเกือบจะสูญเสียด่านฟู่เฟิงไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจกับความไร้ประโยชน์ของตนในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ควรทำเช่นนั้นเลย
จ้าวอี้ยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดต่อ “ท่านเสิ่นโหว ฝ่าบาทยังมีพระดำรัสฝากมาถึงท่านด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจงก็พลันทำสีหน้าจริงจัง “เชิญขันทีจ้าวกล่าวเถิด”
จ้าวอี้ถ่ายทอดคำพูดออกมา “ท่านเสิ่นโหว ฝ่าบาทตรัสว่า ด้วยคำนึงถึงความดีความชอบในอดีตของท่าน ครั้งนี้จะไม่ถือโทษท่านไว้ก่อน”
“และยาลูกกลอนลิ่วหยางที่พระราชทานให้ท่านนั้น ก็เพื่อให้ท่านฟื้นฟูวรยุทธ์โดยเร็ว กลับมารับตำแหน่งแม่ทัพอีกครั้ง เพื่อให้อู่อันป๋อสามารถเดินทางไปรับตำแหน่งที่แดนใต้ได้โดยเร็ว”
“และฝ่าบาทยังกำหนดเวลาให้ท่านด้วย เป็นเวลาหนึ่งเดือน หากภายในหนึ่งเดือนท่
