หลังจากที่ประชุมราชสำนักเสร็จสิ้น ผู้คนบางส่วนในเมืองหลวงก็รีบแพร่กระจายข่าวการกลับมาของหยางหลินออกไปอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ชื่อเสียงของหลี่เต้าก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงด้วยเช่นกัน
ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อต้าเฉียนมีผู้ว่าการคนใหม่ ทุกคนต่างก็สงสัยใคร่รู้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้ว่าการคนใหม่นี้เป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย
แน่นอนว่า มีบางคนนึกถึงความเหมือนกันของชื่อหลี่เต้ากับตัวตนในอดีต แต่ผู้ที่คิดเช่นนั้นก็มีทัศนคติเหมือนกับคนส่วนใหญ่ เชื่อว่าหลี่เต้าคนนี้ไม่ใช่หลี่เต้าคนนั้น
ท้ายที่สุด คนหนึ่งเป็นคุณชายเสเพลตระกูลขุนนางป๋อ อีกคนเป็นอัจฉริยะวัยเยาว์ จะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร
…
ในขณะเดียวกัน ภายในลานหนึ่งของจวนตระกูลเถี่ย หญิงสาววัยเยาว์ในชุดแดงนั่งนิ่งอยู่บนศาลาริมทะเลสาบ
บนโต๊ะหินที่มีกลิ่นไม้จันทน์หอมฟุ้งวางหนังสือมากมาย หญิงสาวมือหนึ่งถือพู่กันชุบหมึก อีกมือพลิกดูหนังสือในมือ เป็นบางครั้งก็เขียนวาดอะไรบางอย่างลงไปข้าง ๆ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าสับสนก็ดังขึ้น
“คุณหนู คุณหนู มีข่าวแล้วเจ้าค่ะ!”
เสียงฝีเท้าเคลื่อนมาถึงตรงหน้าหญิงสาววัยเยาว์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงพูดอย่างเร่งรีบและใสกังวาน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาววัยเยาว์ก็ค่อย ๆ วางหนังสือในมือลง แล้วเอ่ยเตือนเสียงเบาว่า
“โหยวเอ๋อร์ ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าทำสิ่งใดอย่าร้อนรนรีบร้อน มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดมา”
“แต่ว่า…”
ปี้โ
