เมื่อได้ยินคำพูดของจีหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่ก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
นางเข้าใจได้ว่าการฝึกบำเพ็ญเป็นเรื่องดีสำหรับนาง เพราะการฝึกบำเพ็ญสามารถเพิ่มพลังได้ ดังนั้นหากเจอกับอันตรายเช่นเดียวกับครั้งก่อน นางก็จะสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง
แต่ที่บอกว่าเพื่อสิ่งที่อยู่ในท้องนั้น… นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีใครที่การฝึกบำเพ็ญสามารถส่งผลต่อทารกในครรภ์ได้
ทันใดนั้น องค์หญิงหมิงเยว่ก็นึกถึงคำถามที่ทำให้นางสับสนมานาน นางจึงเอ่ยถามในใจว่า
“ข้ามีคำถามสุดท้ายอีกหนึ่งข้อ เจ้าจะตอบได้หรือไม่”
จีหมิงเยว่ค่อย ๆ กล่าวว่า
“เห็นแก่ที่เจ้าพยายามฝึกบำเพ็ญอย่างหนักในช่วงนี้ เจ้าถามมาเถิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น องค์หญิงหมิงเยว่จึงเอ่ยปากถามทันที
“ตามหลักการแล้ว ในวันเกิดของข้า แม้ว่าองครักษ์ส่วนใหญ่จะถูกส่งไปดูแลความเรียบร้อยในงานเลี้ยง แต่ภายในตำหนักหมิงเยว่ก็ควรมีองครักษ์อีกไม่น้อย เขาเข้ามาในวังได้อย่างไร ทำไมองครักษ์เหล่านั้นไม่ได้ขัดขวางเขา มีบางสิ่งที่เจ้าไม่ได้บอกข้าใช่หรือไม่”
“หืม?”
แม้จะมีเพียงเสียงเดียวดังขึ้นในความคิด แต่องค์หญิงหมิงเยว่สามารถรู้สึกได้ว่า หากจีหมิงเยว่มีสีหน้า ในตอนนี้สีหน้าของนางคงจะเป็นความประหลาดใจ
เมื่อเห็นว่าจีหมิงเยว่ไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน องค์หญิงหมิงเยว่จึงสูดลมหายใจลึกและถามอย่างระมัดระวังว่า
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าใช่หรือไม่”
“ใช่”
ครั้งนี้จีหมิงเยว่ไม่ลังเลอีกต่อไป นา
