ำว่า ‘ใช้กำลังทหารปกป้องใต้หล้า’ และพระราชทานบรรดาศักดิ์อู่อัน ก็เห็นได้ชัดว่าพระองค์ให้ความสำคัญกับหลี่เต้ามากเพียงใด
ด้วยสองตัวอักษร ‘อู่อัน’ นี้ ในหมู่ตำแหน่งป๋อ หลี่เต้าจะกลายเป็นผู้ที่เหนือกว่าคนอื่น แม้แต่ผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าหลี่เต้าก็จะไม่กล้าดูแคลนเขา กล่าวโดยสรุป บรรดาศักดิ์ก็เปรียบเสมือนรางวัลที่มองไม่เห็น ดูเหมือนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วมีความหมายลึกซึ้ง
เห็นได้ชัดว่า เมื่อเหล่าขุนนางในท้องพระโรงได้ยินบรรดาศักดิ์ที่ฮ่องเต้พระราชทาน สีหน้าของพวกเขาสูงหลายคนก็เปลี่ยนไป พวกเขาต่างเข้าใจความหมายของบรรดาศักดิ์นี้
หลังจากพระราชทานรางวัลเสร็จสิ้น ฮ่องเต้มองไปที่หยางหลินแล้วตรัสว่า “แม้ว่าหลี่เต้าจะยังไม่สามารถรับตำแหน่งโหวได้ในตอนนี้ แต่เราก็จะไม่ให้เขาเสียเปรียบ ความดีความชอบที่เหลือหลังจากแต่งตั้งเป็นป๋อชั้นหนึ่งแล้ว เราจะเก็บไว้ หากหลี่เต้าสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่อีกครั้ง ก็สามารถนำมาใช้เพื่อเพิ่มรางวัลได้ สรุปคือ สำหรับผู้ที่รับใช้ต้าเฉียนของเรา เราจะไม่ตระหนี่ในการมอบรางวัลให้”
เมื่อได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ หยางหลินก็ชะงักไปอีกครั้ง เพราะเขาเข้าใจความหมายของฮ่องเต้จากคำพูดเหล่านี้ ความหมายก็คือ แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นโหว แต่หากครั้งหน้าสามารถสร้างความดีความชอบได้อีก ก็อาจจะเป็นไปได้
ดังนั้นหยางหลินจึงกล่าวขึ้นทันทีว่า “ข้าขอขอบพระทัยฝ่าบาทแทนหลี่เต้าอีกครั
