อ?”
หลี่เต้ามองสำรวจหยางหลินที่มีผ้าพันแผลเต็มตัว แล้วส่งสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามกลับไป ความหมายคือ สภาพท่านเป็นเช่นนี้ จะช่วยข้าได้อย่างไร?
หยางหลินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นความรู้สึกกดดันก็ตกลงมาบนตัวพวกเขา ตามด้วยเสียงของถูหลู่ที่ดังก้องในท้องฟ้า
“พระโพธิสัตว์ปกป้องโลก!”
เมื่อหลี่เต้าและคนอื่น ๆ เงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาก็เห็นพระโพธิสัตว์สูงหลายจั้งพร้อมกับแสงพุทธรัศมีที่กดลงมายังพวกเขาทั้งสี่คน ภายใต้แรงกดดันครั้งนี้ นอกจากหลี่เต้าแล้ว อีกสามคนรวมทั้งหยางหลินต่างก็ขยับไม่ได้
ส่วนหลี่เต้าแม้จะขยับได้ แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมอยู่ในโคลน
เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เต้าก็มองไปที่จางเมิ่งและเว่ยอวิ๋นเป็นคนแรก จากนั้นก็ยื่นมือวางบนไหล่ของทั้งสองคนแล้วผลักออกไป ในชั่วขณะถัดมา ทั้งสองคนก็ลอยกระเด็นออกไปด้วยแรงมหาศาล
สุดท้าย หลี่เต้าก็มองไปที่หยางหลิน ทำท่าจะยกเท้าขึ้น หากรับการโจมตีครั้งนี้เข้าไป เขาอาจจะไม่ตาย แต่สามคนนั้นหากรับเข้าไปจะต้องตายอย่างแน่นอน
หยางหลินเห็นจางเมิ่งและเว่ยอวิ๋นที่ลอยกระเด็นออกไปก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมาก็เห็นหลี่เต้ากำลังจะลงมือกับเขาซึ่งเป็นผู้บาดเจ็บ ก็พลันรู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที
แม้ว่าหยางหลินจะถูกกดจนไม่สามารถขยับได้ แต่การพูดปกติยังทำได้อยู่ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดขึ้นมาว่า
“หลี่เต้าอย่าลงมือเลย เจ้าเอาของในอกข้าออกมาก่อน”
“หืม?”
เมื่อได้ย
