ได้ออกแรง แต่เส้นเลือดสีเขียวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่เต้าเป็นริ้ว ๆ
ในขณะนี้ ดวงตาของหลี่เต้าแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ความทรมานอย่างสุดขีดทำให้เขาอยากระบายความโกรธออกมาอย่างไร้การควบคุม
ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น มองไปยังถูหลู่ที่อยู่ห่างออกไปด้วยแววตาคมกริบ เมื่อเห็นศัตรู ความดุร้ายในดวงตาของเขาก็พุ่งสูงถึงขีดสุด
“ฆ่า!”
เสียงคำรามดังก้องอยู่ในอกของหลี่เต้า
โครม!
หลี่เต้ากระทืบพื้นอย่างแรง พื้นดินในรัศมีสิบจั้งโดยรอบแตกกระจายในพริบตา
ในชั่วขณะถัดมา เขากำง้าวมังกรทมิฬแปรร่างเป็นสายแสงพุ่งเข้าโจมตีถูหลู่อย่างรวดเร็ว
ในขณะนี้ หลี่เต้าต้องการทุ่มเทตัวเองทั้งร่างกายและจิตใจเข้าสู่การต่อสู้กับศัตรู เพื่อให้ลืมความเจ็บปวดทางร่างกายทั้งหมด
ถูหลู่ในตอนนี้ ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบนร่างของหลี่เต้าอย่างคลุมเครือ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรมาก การโจมตีของหลี่เต้าก็มาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว
“หากท่านผู้มีวาสนายังคงดื้อรั้นเช่นนี้ ก็คงต้องให้อาตมาตีให้ท่านตื่นเสียแล้ว”
ถูหลู่จ้องมองมาอย่างดุดัน แขนทั้งแปดของพระโพธิสัตว์ผู้ยิ่งใหญ่รอบตัวเขาเคลื่อนไหวพร้อมกัน
ไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน เสียงกึกก้องดังขึ้นในหุบเขาอีกครั้งอย่างรุนแรง
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ยังไม่ได้เลือกที่จะเปลี่ยนแปลง เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ขั้นมหาราชาปรมาจารย์ หลี่เต้าจะเลือกวิธีการต่อสู้ที่มีเหตุผล ค้นหาโอกาสในการเอาช
