งไปที่จางเมิ่งและกลุ่มคนที่กำลังชูดาบอยู่
“พวกเจ้าที่ทำร้ายชนเผ่าเป่ยหมานของเรา นับเป็นบาปอย่างยิ่ง ณ ที่นี้ อาตมาขอร้องให้พวกเจ้าฆ่าตัวตายเพื่อล้างบาปเสีย!”
ถูหลู่พูดขึ้นอย่างกะทันหัน
หลังจากนั้น ภายใต้สายตาสงสัยของทุกคน เขาก็ประนมมือและค้อมศีรษะเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน สีหน้าของจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที
เพราะพวกเขาพบว่าร่างกายที่เคยถูกข่มไว้จนขยับไม่ได้ ได้เริ่มเคลื่อนไหวเองอย่างกะทันหัน
พวกเขาเริ่มควบคุมมือทั้งสองข้างของตนเองไม่ได้
เหตุการณ์ประหลาดนี้ทำให้จางเมิ่งและคนอื่น ๆ พยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง
แต่ไม่ว่าจะเป็นเว่ยอวิ๋นหรือคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่สามารถต้านทานพลังนี้ได้เลย ได้แต่มองดูคมดาบค่อย ๆ เข้าใกล้ลำคอของพวกเขา
ในตอนที่บางคนกำลังจะฆ่าตัวตายจริง ๆ ตามที่พระภิกษุชราบอก ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน
แล้วร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมายืนขวางระหว่างทั้งสองฝ่าย
“พระเฒ่า หากจะพูดถึงเรื่องบาปกรรมแล้ว พวกเจ้าชนเผ่าเป่ยหมานทุกคนคงต้องตายไม่มีที่ฝังศพกระมัง”
ทันทีที่คำพูดของหลี่เต้าจบลง เขาก็ฟาดง้าวมังกรทมิฬลงบนพื้นอย่างแรง
พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลันปะทุออกมารอบกายเขา
แกร๊ก!
ภายใต้กระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พื้นดินใต้เท้าของเขาแตกออกทันที
ในกระแสพลังแฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันเข้มข้น เจตนาฆ่าอันชัดแจ้ง รวมถึงเจตจำนงที่แข็งกร้าวของหลี่เต้า
หลังจากกระแสพลังนี้ปะทุออกมา ม
