หลังจากที่หลี่เต้านำทหารฝูถูบุกเข้าไปในราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่ว ทหารภายในเผ่าก็พร้อมที่จะพุ่งเข้ามาต่อสู้กับพวกเขาทันที
แต่ทหารฝูถูสังหารทุกคนที่ขวางทาง ทั้งคนและสัตว์ พวกเขากวาดล้างไปตลอดเส้นทาง ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งฝีก้าวของพวกเขาได้เลย
“จบแล้ว! ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!”
เมื่อเห็นพวกหลี่เต้าสังหารทหารใต้บังคับบัญชาของตนอย่างสนุกสนาน ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ไม่เหลือความห้าวหาญเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป
“องค์ราชา ราชสำนักแตกแล้ว พวกเราหนีกันเถอะ”
เหล่าขุนนางของเผ่าเลี่ยหั่วที่อยู่รอบ ๆ เอ่ยปากปลอบประโลม
“หนี?”
ราชาเผ่าเลี่ยหั่วมองดูทหารของต้าเฉียนที่ทะลักเข้ามาในราชสำนักของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เอ่ยพึมพากับตัวเอง “จะหนีไปที่ไหนได้?”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางก็มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใต้กำแพงเมือง หลังจากคิดให้ดีแล้ว พวกเขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทั้งหมด
ใช่แล้ว!
พวกเขาแพ้แล้ว!
ความจริงแล้ว พวกเขาแพ้ตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจสละเลี่ยจิงแล้ว
ภายใต้สถานการณ์ที่ทหารฝูถูบุกทะลวงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก กำลังทหารภายในเผ่าเลี่ยหั่วก็ถูกโจมตีจนแตกกระเจิง ขวัญและกำลังใจสูญสิ้นไปหมด
และเนื่องจากปัญหาภูมิประเทศของเผ่าเลี่ยหั่ว ทำให้ผู้คนของเผ่าเลี่ยหั่วต้องประสบชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าผู้คนของเผ่าลั่วอวิ๋น
แม้แต่โอกาสในการหลบหนีก็ไม่มี
ในที่สุด ผู้คนภายใ
