หลี่เต้ามองดูผิวหนังสีดำไหม้ที่ฝ่ามือของตน แล้วหันไปมองหยางหลินที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านผู้เฒ่า ท่านยังไม่ตายใช่ไหม”
เมื่อครู่ ในช่วงเวลาที่ลูกธนูยักษ์ในมือระเบิด หลี่เต้าได้บังหยางหลินไว้ด้านหลัง
แม้ว่าแรงระเบิดจะส่งผลกระทบถึงหยางหลิน แต่ความเสียหายก็ถูกหลี่เต้ารับเอาไว้อย่างน้อยเก้าส่วน
“แค่ก แค่ก!”
เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้น หยางหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นโฉมหน้าของหลี่เต้าชัดเจน เขาก็ฝืนยิ้มพูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ตาแก่อย่างข้าหนังเหนียวนัก ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
“เข้าใจแล้ว”
หลี่เต้าพยักหน้า มองดูสภาพของหยางหลินในตอนนี้ เขารับรู้ได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังรั่วไหลออกไปเรื่อย ๆ เข้าใจได้ทันทีว่าตาเฒ่าคนนี้กำลังจะตายอยู่แต่ยังปากแข็งพูดว่าตัวเองหนังเหนียว ไม่แน่ว่าชั่วขณะถัดไปอาจจะสิ้นลมแล้วก็ได้
ดังนั้นเขาจึงหยิบเสบียงของเสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋ ออกมาจากเอวอย่างไม่รอช้า นั่งยอง ๆ ลง ดึงจุกออกแล้วเริ่มเทใส่ปากแห้งผากของหยางหลิน
ในขณะที่หลี่เต้ากำลังทำสิ่งเหล่านี้ ราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ บนกำแพงก็ได้สติกลับมา
พวกเขามองดูภาพที่เกิดขึ้นใต้กำแพงเมืองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
หยางหลินยังไม่ตาย และคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้นคือใครกัน เหตุใดจึงสามารถต้านลูกธนูมังกรเพลิงของพวกเขาไว้ได้
“องค์ราชาตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี”
“จะทำอย่างไรได้อีก ยิงลูกธนูมังกรเพลิงดอกสุดท้ายออกไป จ
