เขาถูกมือข้างหนึ่งขวางเอาไว้
“เอาล่ะท่านหยาง พักผ่อนให้ดีเถิด ต่อจากนี้ข้าจะจัดการเอง”
พูดจบ เขาก็หยิบง้าวมังกรทมิฬที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาโดยไม่สนใจสีหน้าของหยางหลิน สายตาจ้องมองไปยังกำแพงเมืองหินแดงขนาดใหญ่ของราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากด้านหลังของหุบเขา
เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็เห็นกองทัพทหารม้าเกราะหนักกำลังควบม้ามาอย่างเกรียงไกร
กองทัพทหารม้าเกราะหนักนี้ ควบม้ามาถึงด้านหลังของหลี่เต้าอย่างรวดเร็ว
หลี่เต้ากระโดดขึ้นไปบนหลังม้าตัวหน้าสุดที่ไม่มีคนขี่
“บุก!”
ง้าวมังกรทมิฬชี้ไปยังราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว กองทัพฝูถูไม่รอช้าบุกเข้าไปทันที
เสียงตะโกนของหลี่เต้าทำให้เหล่าทหารต้าเฉียนได้สติ
แม้ว่าท่านแม่ทัพจะบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อมีรองแม่ทัพผู้นี้อยู่ พวกเขาก็ยังสามารถสู้รบกับเผ่าเลี่ยหั่วต่อไปได้
“ทุกคนตามรองแม่ทัพบุกเข้าไป!”
ภายใต้เสียงตะโกนของแม่ทัพนายหนึ่ง เหล่าทหารต้าเฉียนที่ขวัญกำลังใจเกือบจะแตกสลายต่างพากันฮึกเหิมขึ้นมาใหม่ ตามกองทัพฝูถูบุกเข้าโจมตีราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่ว
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็ร้อนรนขึ้นมา
เขาออกคำสั่งทันใด “ทุกคนลงมือเดี๋ยวนี้ อย่าให้พวกมันบุกเข้ามาได้!”
ในชั่วพริบตา บนกำแพงเมืองหินสีแดงมหึมาปรากฏช่องยิงธนูมากมาย ลูกธนูคมกริบนับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังทหารฝูถูที่นำหน้าในการบุก
“ป้องกัน!”
ภายใต้ค
